သင္ သရဲရွိသည္ကုိ အယုံအႀကည္ရွိပါသလား။
ယုံႀကည္လွ်င္ သင္ သရဲၿမင္ဖူးပါသလား။
ၿမင္ဖူးလွ်င္ မည္သုိ ့မည္ပုံ ၿမင္ဖူးပါသလား။

ကၽြႏု္ပ္ အမည္ သက္ပုိင္။ ကၽြႏ္ုပ္ အသက္ ၂၀ ႏွစ္တြင္ ေသဆုံးခဲ့သည္။ မုိးသည္းထန္စြာရြာေသာ ေန ့တစ္ေန ့၌ ဓာတ္တုိင္တစ္တုိင္အနားတြင္ လူမသိသူမသိ ဓာတ္လုိက္ ေသဆုံးခဲ့ၿခင္းၿဖစ္သည္။
ကၽြႏု္ပ္ေသၿပီးေသာ္ ကၽြႏု္ပ္၏ အေလာင္းေကာင္ (ေခၚ) ကုိယ္ခႏၡာႀကီးကုိ ေၿမၿမွပ္ပစ္ႀကေတာ့မည္။ ေတာ္ေသးသည္။ စာေရးသူကၽြႏု္ပ္သည္ ေၿမၿမွပ္ခံေနရေသာ ကုိယ္ခႏၡာထဲတြင္ မရွိေတာ့ေသာေႀကာင့္။ ၿဖစ္ခ်ိန္တန္ၿဖစ္၊ ပ်က္ခ်ိန္တန္ပ်က္ ဟူေသာ စကားသာမွန္ခဲ့လွ်င္ ကၽြႏု္ပ္အား ကုိယ္ခႏၡာမွ ထုတ္ယူေပးလုိက္ေသာ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားမ်ားကုိ ေက်းဇူးတင္ရေပမည္။ ၄င္းတုိ ့သာမရွိ၍ ကၽြႏု္ပ္ကုိ ကုိယ္ခႏၡာအတြင္းမွ မထုတ္ယူခဲ့လွ်င္ ထုိသုဘရာဇာ ကုလားမဲက တူးခ်ိန္တန္တူး ၿမွပ္ခ်ိန္တန္ၿမွပ္ရာတြင္ ကန္ ့လန္ ့ကန္ ့လန္ ့ႏွင့္ ႏွစ္မြန္းေသာ၊ က်ပ္ပိတ္ေသာ၊ အထီးက်န္ေသာ ေ၀ဒနာမ်ားကုိ မခ်ိမဆန္ ့ခံရေပလိမ့္မည္။ ပ်က္ခ်ိန္တန္လွ်င္ပ်က္ေလ့ရွိေသာ လွ်ပ္စစ္မီးတီထြင္သူ အယ္လ္ဒီဆင္ကုိ ေက်းဇူးတင္ထုိက္ေပသည္။ ၄င္းေက်းဇူးၿဖင့္ ကၽြႏု္ပ္က ကႊ်င္းေဘးရပ္လ်က္ ၿပဳံးၿပဳံးႀကီး။
ေသသူကုိ ေၿမၿမွပ္၊ သၿဂၤိဳလ္မႈၿပဳေသာ္ အသုဘေခၚသည့္ ကၽြႏု္ပ္အတြက္ရည္ရႊယ္ေသာ ဤအခမ္းအနားႀကီးသည္ ကၽြႏု္ပ္ၿမင္ဖူးသမွ် အသုဘမ်ားႏွင့္မတူ၊ အုပ္အုပ္ႀကပ္ႀကပ္ မစည္ကားေသာ္လည္း ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္အလွ်ဴပြဲကဲ့သုိ ့။ ကေလးငယ္ေတြကလည္း ကေလးငယ္ေတြ အေလ်ာက္အထိန္းအကြပ္မရွိ ေသာက္ကညင္းေဂ်ာ္ထ၊ ေဂၚလီ႐ုိက္၊ ဖိနပ္ပစ္၊ စုံေနေအာင္ကစားကာေပ်ာ္ၿမဴး၊ လူႀကီးေတြက လည္းလူႀကီးေတြအေလ်ာက္


ေက်ာင္းဆယ္ေခါက္သြားစရာမလုိပဲ ဆယ္ေခါက္စာ ကုသုိလ္ေတြနဲ ့တစ္လုံးတစ္၀ႀကီးရယ္။ ေယာက်ာ္းေတြက ႏုိင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ အားကစားစုံေအာင္ စကားေတြေဖာင္ဖြဲ ့၊ မိန္းမေတြကလည္း ဟုိ႐ုပ္ရွင္ကားက ဟုိလုိ၊ ဟုိေကာင္က သည္လုိစသၿဖင့္ အတင္းအဖ်င္းေတြစုံလင္စြာ။ ကၽြႏု္ပ္ႏွင့္ လၻက္ရည္ေသာက္ေနႀက ရြယ္သူသူငယ္ခ်င္းအခ်ဳိ ့သာ မဲ့တဲ့တဲ့ႏွင့္ ေမႊေဖာ္ေမႊဖက္အတြက္ တရႈံ့ရႈံ့ႏွင့္။ သူမ်ားေပ်ာ္လုိ ့မေပ်ာ္ႏုိင္ဘူး။ အဖ်က္ေကာင္ေတြေပါ့။ ကၽြႏု္ပ္ကေတာ့ ကုိယ့္ပြဲလာ ပရိတ္သတ္ကုိ အၿပဳံးပန္းအမ်ဳိးမ်ဳိးႏွင့္ တစ္ဟီးဟီး တဟားဟား ရယ္ကာဧည့္၀တ္ၿပဳ၊ ေက်ာင္းဆယ္ေခါက္စာကုသုိလ္ေတြ ေပးေနတုန္း။ ထုိစဥ္ခဏ ပြက္ေလာရုိက္ေနေသာလူအုပ္ႀကီးမွာ ရုတ္တရက္ တိတ္ဆိတ္သြားသည္။ ကၽြႏု္ပ္ ရယ္သံအခ်ဳိ ့သာက်န္။ ကၽြႏု္ပ္လည္း အံ့ႀသ၍ ကုိုယ္ရွိန္သတ္ အရယ္ရပ္လုိက္ကာမွ ၄င္းတုိ ့က ဟုိဟုိသည္သည္က်ီးကန္းေတာင္းေမွာက္ႀကည့္၊ ပါးစပ္ကလည္း ပြစိပြစိႏွင့္ ဟုိရြတ္သည္ရြတ္ လႈပ္ရွားလာသည္။”ဟ..ဘယ္လုိတုန္း ဒီပြဲမွာ ငါကအႀကီးအကဲပဲ၊ ငါပဲအတြင္းေရးမႈး၊ ငါပဲ အခမ္းအနားမႈး၊ ငါပဲ…ငါပဲ ဟာကုိ သူတုိ ့ကဘာကုိ ပြစိပြစိလုပ္ႀကသနည္း။ အသုဘမွာငုိမွပဲ…” ။ ကၽြႏု္ပ္ ငုိခ်လုိက္သည္။ “ဗ်ဲ…” ခနဲဆုိရုံ အသံထြက္တယ္ဆုိရုံေလး ေရႊပြဲလား ပရိတ္သတ္ေတြက ေၿပးလုိက္တာ ကစဥ့္ကလ်ားႏွင့္ ဆႏၵၿပလုိ ့ ေသနတ္နဲ ့လုိက္ပစ္တဲ့အတုိင္းပဲ။ တူးခ်ိန္တန္တူးထားတဲ့ သေကာင့္သား သုဘရာဇာလည္း ေပါက္တူးကုိင္ၿပီးေၿပးလုိက္လာ ကၽြႏု္ပ္ ကုိယ္ခႏၡာႀကီးကုိ သည္အတုိင္းထားသြား ပါကလား။ (သည္အတုိင္းဆုိရင္းမွာ ေၿမႀကီးေပၚ၌ထားသြားၿခင္းၿဖစ္သည္။ အကီ် ၤ၊ လုံခ်ည္ ပါပါသည္။) ငုိလဲေၿပး၊ ရယ္လဲ ပြစိပြစိ၊ ေထာက္ခံပါသလားလုိ ့ေအာ္မွ ေနာက္ကေန ေထာက္ခံပါတယ္လုိက္ေအာ္မယ့္ လူစားေတြပဲ။ “မထူးပါဘူး၊ ငါ့ခႏၡာကုိယ္ ငါပဲ ကၽႊင္းထဲခ်ရပါ့။ ေၿမႀကီးေတြေတာ့ သူဟာသူလာဖုိ ့ပါေစ…ရာရာစစ….”
ကၽြႏု္ပ္၏ အသုဘမည္သုိ ့မည္ပုံ ဤမွ် ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ေကာင္းခဲ့သနည္း။
ကၽြႏု္ပ္သည္ တစ္ေကာင္ႀကြက္။ လူတြင္ အေဖတစ္ခု၊ အေမတစ္ခု ႏွစ္ခုရွိႀကသည္ဟုဆုိသည္။ ကၽြႏု္ပ္ ထမင္းစားတတ္စအရြယ္တြင္ အေဖတစ္ခု ႏွင့္ အေမတစ္ခု တုိ ့မွာ ထမင္းမစားႀကေတာ့။ ကၽြႏု္ပ္လည္း သူတုိ ့အား ထမင္းစားေစာင့္ရန္ မလုိဟုသိရသည္။ ကၽြႏု္ပ္ ႀကီးေတာ္ႀကီးႏွင့္ေနသည္။ ႀကီးေတာ္တစ္ခု၊ တူေတာ္တစ္စုံတုိ ့ေနလာႀကရာ ကၽြႏု္ပ္ ႏုိ ့ေသာက္တတ္ေသာ အရြယ္ (လၻက္ရည္ဆုိင္ ထုိင္၍ႏြားႏုိ ့ေသာက္ေသာအရြယ္) ၌ ႀကီးေတာ္ႀကီးသည္ ယခုကၽြႏု္ပ္ကဲ့သုိ ့ အခမ္းအနားက်င္းပသြားခဲ့သည္။ ႀကီးေတာ္ႀကီး၏ အခမ္းအနားတြင္ ကၽြႏု္ပ္ ႏွာခ်ီးထြက္သည္အထိငုိသည္။ ယခုကဲသုိ ့ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ေကာင္းမွန္းသိခဲ့လွ်င္ ကၽြႏု္ပ္ ႀကီးေတာ္ႏွင့္ လုိက္သြားမိေပလိမ့္မည္။ ကၽြႏု္ပ္ေနာက္မက်ေသးပါ။ ကၽြႏု္ပ္ေနာက္တြင္ ေရာက္လာမည့္ သက္ႀကီးရြယ္အုိမ်ား၊ သက္တူတန္းတူမ်ားမ်ားစြာ က်န္ရွိေနေသးသည္။ ကၽြႏု္ပ္တစ္ကုိယ္ေကာင္း မဆန္သင့္ေပ။ ကၽြႏု္ပ္ႏွင့္ ရင္းႏွီးေသာ၊ ကၽြႏု္ပ္ခ်စ္ခင္ေသာ သူမ်ားကုိ ေၿပာၿပရေပဦးမည္။ ေကာင္းသည့္ကိစၥဆုိလွ်င္ ရင္းႏွီးသူ၊ ခ်စ္ခင္သူ တုိ ့ကုိသာဦးစားေပးသင့္ေပသည္။
ကၽြႏု္ပ္ ခႏၡာကုိယ္ႀကီးကုိ ႏႈတ္ဆက္၍ အိမ္ၿပန္ခဲ့သည္။ကၽြႏု္ပ္အနီးသုိ ့မ်က္ႏွာစိမ္းတစ္ေယာက္ လာကာ “မင္း ဘယ္ကလဲ၊ ဘယ္ကုိလဲ။ ဘာလုပ္ဖုိ ့လဲ၊ ဘာေကာင္လဲ”..
ကၽြႏု္ပ္။ ။”ဟ… ဘီးဂ်ဲက ခ်ဲလွခ်ည့္လား၊ က်ဳပ္က က်ဳပ္အိမ္က်ဳပ္ၿပန္မလုိ ့။ ခင္ဗ်ားက ဘယ္သူလဲ။ ဘာလဲ။ ”..
မ်က္ႏွာစိမ္း။ ။"ႀသ... ငါကသည္ေနရာမွာ အႀကီးအကဲပဲ။ မင္းက ယမန္ေန ့က ဓာတ္လုိက္ေသသြားတဲ့ေကာင္မဟုတ္လား။ ငါက မင္းေသတဲ့အခ်ိန္မွာ အဲဒီဓာတ္တုိင္အနားမွာ ရွိတယ္ကြ။ ဟားဟား။ မင္း တြန္ ့လြန္ ့တြန္ ့လြန္ ့နဲ ့ဗရိတ္ဒန္ ့(စ္) ဆြဲေနတာ"
ကၽြႏု္ပ္။ ။"အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္အနား ဘယ္သူမွမရွိပါဘူးဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားရွိလည္း ခင္ဗ်ားလည္းဓာတ္လုိက္မွာပဲ။ အဲဒီအနီးတ၀ုိက္ေရထဲ လွ်ပ္စစ္စီးေနတာပဲ ဟာကုိ"
မ်က္ႏွာစိမ္း။ ။"ငါကသရဲပဲ။ ဓာတ္လည္းမလုိက္ဘူး။ မင္းလည္းငါ့ကုိ မၿမင္ရဘူး။ "
ကၽြႏု္ပ္။ ။"အခုက်ဳပ္ ခင္ဗ်ားကုိၿမင္ရသားပဲ"
မ်က္ႏွာစိမ္း။ ။"မင္းလဲသရဲၿဖစ္မွေတာ့ ၿမင္ရေတာ့မေပါ့"
ကၽြႏု္ပ္။ ။"သရဲ.....က်ဳပ္ကသရဲ"
မ်က္ႏွာစီမ္း။ ။"ကုိယ္လူက သရဲၿဖစ္ေနၿပီ။ ကုိယ္လူ လူ ့ဘ၀ကဘာေကာင္းမႈကုသုိလ္ လုပ္ဖူးသလဲ။ အဲဒါေတြအမွတ္ရၿပီး ၿမဳိ ့ေစာင့္နတ္မင္းဆီမွာ မင္းေနစရာသြားေတာင္းေပေတာ့။ မင္းအိမ္က မင္းနဲ ့ဘာမွမဆုိင္ေတာ့ဘူးကြ။ ဟား..ဟား ကုိယ္လူက သိပ္ႏုံတဲ့သရဲပဲ၊ လစ္ၿပီကြယ္"
ကၽြႏု္ပ္ သရဲၿဖစ္မွန္းမသိၿဖစ္ေနၿပီ။ ႀသ.. ဒါေႀကာင့္ ငါ့ရီသံ၊ ငုိသံေတြကုိ လူေတြႀကားၿပီးလန္ ့တာကုိး။ ပုံၿပင္ထဲက သရဲလုိ ငါက မ်က္လုံးၿပဴးႀကီး၊ လွ်ာတန္းလန္း အရွည္ႀကီးလည္းမဟုတ္ဘူး။ ပုံမွန္လူလုိပါပဲလား။ ကၽြႏု္ပ္ သရဲၿဖစ္ရသည္ကုိ သေဘာေတြ ့သြားသည္။ လူေတြကို လုိက္စမည္။ ေနာက္မည္။ လုပ္ခ်င္တာလုပ္လုိ ့ရၿပီေပါ့။ ကၽြႏု္ပ္အိမ္ ကၽြႏု္ပ္ႏွင့္ မသက္ဆုိင္ေတာ့ဟူေသာအဆုိကုိ ေတာ့ကၽြႏု္ပ္လက္မခံခ်င္။ ကၽြႏု္ပ္ အိမ္ကုိဆက္ေလွ်ာက္သြားသည္။ ကၽြႏု္ပ္အိမ္၌ လူမ်ားစည္ကားေနဆဲ။ ဖဲရုိက္သူရုိက္၊ အတင္းတုပ္သူတုပ္ေနသူေတြၿပည့္ေနသည္။ ကၽြႏု္ပ္ေသ၍ ၀မ္းနည္းေနသူတစ္ဦးမွ်ပင္မေတြ ့။ ကၽြႏု္ပ္အိမ္ရွိအဖုိးတန္ပစၥည္းမ်ားလည္း မရွိေတာ့။ ႀသ..သည္အခမ္းအနားႀကီးက ငါ့ပစၥည္းေတြ အေရေဖ်ာ္ၿပီးလုပ္ႀကတာကုိး။ ထုိစဥ္ မ်က္ႏွာစိမ္းတစ္ေယာက္ ကၽြႏု္ပ္ကုိစကားလာေၿပာၿပန္သည္။ သူကုိသူ အိမ္ေစာင့္နတ္ဟုဆုိသည္။ ကၽြႏု္ပ္အား သည္ေန ့မွစ၍ ေနာက္ခုႏွစ္ရက္အထိသာ အိမ္ထဲ၀င္ထြက္ခြင့္ရွိေႀကာင္း ရာဇသံေပးသြားသည္။ ကၽြႏု္ပ္အိမ္ထဲ ေလွ်ာက္ႀကည့္ေနရင္းႏွင့္ပင္ အာရုံဦးတြင္ ဘုန္းႀကီးမ်ားေရာက္လာသည္။ ရပ္ကြက္လူႀကီးႏွင့္ အၿခားဧည့္မ်ားလည္းပါလာသည္။ ကၽြႏု္ပ္ေရွ့ဆုံးတစ္ေနရာတြင္ ထုိင္လုိက္သည္။ ကၽြႏု္ပ္ေပၚသုိ ့ ရပ္ကြက္တကာလွည့္ အတင္းတုပ္ေနေသာ ဇီးကြက္မႀကီးေဒၚၿပဴး၏ တင္ပါးႀကီးက တက္ထုိင္ေတာ့သည္။ ကၽြႏု္ပ္လည္းအလ်င္အၿမန္ေရွာင္လုိက္ရသည္။ ဘုန္းႀကီးမ်ားၿပန္သြားႀကသည္။ ကၽြႏု္ပ္လည္းရပ္ကြက္ထဲလွည့္ပတ္ရင္း ရပ္ကြက္ထိပ္က နတ္ကြန္းသုိ ့သြားကာ ၿမဳိ ့ေစာင့္နတ္ထံ ေနရာတားေလရာ နတ္မင္းက ကၽြႏု္ပ္လူ ့ဘ၀တြင္ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈလုပ္ခဲ့သည္မ်ားကုိ စဥ္းစားေစသည္။ ကၽြႏု္ပ္အတြက္ ေနထုိင္စရာ အတည္တက်မရွိ။ ကၽြႏု္ပ္တြင္ ေကာင္းမႈကုသုိလ္မရွိခဲ့။
ကၽြႏု္ပ္နတ္ကြန္းမွ ၿပန္ကာရပ္ကြက္ထဲ ေလွ်ာက္သြားေနသည္။ ကၽြႏု္ပ္ ထုိင္ေနက် လၻက္ရည္ဆုိင္၏ ေနရာလြတ္တခုတြင္ ၀င္ထုိင္သည္။ လၻက္ရည္မွာရန္ လွမ္းေခၚသည္။ စာပြဲထုိးမွ မႀကား။ သူတင္မက မည္သူမွလည္းႀကားပုံ မေပၚ။ ကၽြႏု္ပ္သူငယ္ခ်င္းမ်ား ေရာက္လာသည္။ ကၽြႏု္ပ္ထုိင္ေနေသာ စားပြဲတြင္လာထုိင္ႀကသည္။ စကားမ်ားေၿပာႀကသည္။ ကၽြႏု္ပ္၀င္ေၿပာသည္။ ၄င္းတုိ ့က မႀကား။ အေရးတစက္မွ်ပင္မလုပ္။ သူတုိ ့ေၿပာခ်င္တာေၿပာႀကသည္။ ကၽြႏု္ပ္ စားပြဲ၀ုိင္းေပၚရွိ မုန္ ့မ်ားကုိ ႏႈိက္စားေသာ္လည္းမရ။ ၄င္းတုိ ့ဟာ၄င္းတုိ ့စားေသာက္က ပုိက္ဆံရွင္းၿပန္သြားႀကသည္။ ကၽြႏု္ပ္စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ႏွင့္ လမ္းထိပ္ထြက္ခဲ့သည္။ ယခုဆုိ ကၽြႏု္ပ္ တကယ္ပင္ အထီးက်န္ေနေပၿပီ။ ဘိန္းမုန္ ့ဆုိင္အနီးက ကၽြႏု္ပ္ဘိန္းမုန္ ့ေကၽြးေနႀက ေခြးပင္ကၽြႏု္ပ္ကုိ ေဟာင္ကာ ေဟာင္ကာ ထြက္ေၿပးသည္။ ကၽြႏု္ပ္ အိမ္ၿပန္ခဲ့သည္။
ဒီလုိနဲ ့၇ ရက္ေၿမာက္ေသာေန ့ ကၽြႏု္ပ္ေတြ ့ၿပန္ၿပီ အိမ္ေစာင့္နတ္ႀကီး။ ကၽြႏု္ပ္ ဘုရားရွိခုိးတုိင္း အိ္မ္ေစာင့္နတ္ႀကီးက်န္းမာပါေစ ဆုေတာင္းေပးခဲ့ေသာ၊ ကၽြႏု္ပ္ႀကီးေတာ္ႀကီး ပူေဇာ္ပါ့သခဲ့ေသာခဲ့ေသာ၊ ေက်းဇူးေတြကုိ မွမေထာက္ ကၽြႏု္ပ္ေမြးကတည္းက ေနထုိင္ခဲ့ေသာ အိမ္ႀကီးမွ ကၽြႏု္ပ္ကုိ အားမနားလွ်ာမက်ဳိး ႏွင္ထုတ္ေတာ့သည္။ ေခၚေၿပာသူမဲ့၊ စေနာက္ေၿခာက္လန္ ့ရန္ေ၀းစြ ေနထုိင္စရာပင္မရွိေတာ့ေသာ ကၽြႏု္ပ္သရဲအၿဖစ္ပါလား။ ကၽြႏု္ပ္ လမ္းေဘးအုတ္ခုံေပၚတြင္ထုိင္ေနသည္။ လမ္းသြားလာမ်ားက ကၽြႏု္ပ္ကုိမၿမင္ပါ။ အခ်ဳိ ့ဆုိလွ်င္ ကၽြႏု္ပ္အေပၚသုိ ့အမႈိက္သရုိက္ေပါင္းစုံပင္ပစ္ခ်ေသးသည္။ ကၽြႏု္ပ္လမ္းထိပ္ေညာင္ပင္ႀကီး ဘက္သုိ ့ထြက္ခဲ့သည္။ "ေဟ့.. ေကာင္ေလး" ။ ကၽြႏု္ပ္ ႐ုတ္တရက္ေခၚသံေႀကာင့္ အသံလာရာသစ္ပင္ထက္သုိ ့ေမာ့ႀကည့္လုိက္သည္။ "အလုိ..ဦးေလးသိန္း... "။ ဦးေလးသိန္းဆုိသူကား အၿမဲတေစ အေႀကာတက္တတ္သူၿဖစ္သည္။ကၽြႏု္ပ္က ႏွိပ္ေပးေနႀကၿဖစ္သည္။ ကၽြႏု္ပ္အား လၻက္ရည္ဖိုးေပးေနႀကၿဖစ္သည္။ ရပ္ကြက္မွ လူခ်မ္းသာတစ္ဦးဟု ဆုိႏုိင္သည္။ သူ ့ေလာက္ေကာင္းမႈလုပ္သူလည္း သူတည္း။ သူအသုဘသည္ကား စည္ကားလွပါေရာလား။ ငုိမဲ့ေဆြမ်ဳိးေတြ၊ မိန္းမ၊ သားသမီးေတြ နဲ ့ေက်းဇူးခံေက်းဇူးစားေတြက မနည္း။ ကၽြႏု္ပ္ပင္သူ ့ ရက္လည္ဆြမ္းေႀကြးတြင္ သြားစားရင္း ၀မ္းနည္းခဲ့ေသးသည္။ ၄င္းလုိ အလွ်ဳေရစက္ လက္နဲ ့မကြာတဲ့သူက အဘယ္ေႀကာင့္ သရဲ၊ နာနာဘာ၀ဘုံသုိ ့ေရာက္ေနရသနည္း။ "မင္းေတြးေနတာေတြငါသိတယ္.... ငါဒီေညာင္ပင္ႀကီးမွာေနတာက ငါ့မိန္းမကုိဒီကေနေစာင့္ေနတာ။ မင္းမွာ အခုေနစရာမရွိဘူးမွတ္လား။ မင္းသည္ေညာင္ပင္မွာ ေနႏုိင္တယ္။" ကၽြႏု္ပ္ေက်းဇူးတင္ေႀကာင္းေၿပာသည္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြႏု္ပ္ ဤသရဲဘ၀တြင္ မေနလုိေတာ့။ စိတ္ပ်က္လွၿပီ။ လြတ္ေၿမာက္ခ်င္သည္။ လူေတြထံ အမွ်ေ၀၊ ေကာင္းမႈၿပဳေပးရန္ အကူအညီေတာင္း၍ လည္းမရ။ ေတာင္းခြင့္ႀကဳံႏုိင္လွ်င္လည္း ေႀကာက္လန္ ့တႀကားၿဖစ္ႀကသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ ကၽြႏု္ပ္ ေညာင္ပင္ေအာက္တြင္ထုိင္ေနေသာ အခါတြင္ ကၽြႏု္ပ္ကုိ ေသးၿဖင့္ပန္းရန္ဦးတည္လာေသာ သူမ်ားကုိလည္းေရွာင္ရွားရေသသည္။ ၄င္းတုိ ့ကုိ ကၽြႏု္ပ္က စကားၿဖင့္ေၿပာခြင့္မရွိ။ လက္ၿဖင့္လုပ္၍မရ။ ကၽြႏု္ပ္ သစ္ကုိင္းမ်ားခ်ဳိးခ်ၿခင္း၊ ေညာင္ေစ့ၿဖင့္ေပါက္ၿခင္းမ်ားသာၿပဳ၍ ေၿခာက္လွန္ ့တားၿမစ္သည္။ထုိသုိ ့ၿဖင့္ ကၽြႏု္ပ္သည္ သရဲသက္ပုိင္ဟူေသာ ဂုဏ္ထူးတစ္ခုၿဖင့္ နာမည္ႀကီးလာသည္။ တညေန ကၽြႏု္ပ္ သစ္ကုိင္းတစ္ကုိင္းတြင္ ထုိင္ေနစဥ္ ....
"အား.....သ...ရဲ.."
"ဘုတ္"
ဘုတ္ ဟူေသာအသံမွာ ကၽြႏု္ပ္လန္ ့၍ၿပဳတ္က်ၿခင္းၿဖစ္သည္။ ထုိသူက ေတာ့ လွည့္မႀကည့္ပဲ တခ်ဳိးတည္းေၿပးေတာ့သည္။ ၄င္းဟာ၄င္း ကံနိမ့္၍ ကၽြႏု္ပ္ကုိ ၿမင္ေတြ ့ခဲ့ေသာ္လည္း ရပ္ကြက္ထဲတြင္ကား ကၽြႏု္ပ္က မ်က္လုံးႀကီးၿပဴးၿပ၊ လွ်ာႀကီးထုတ္ၿပ၍ ေၿခာက္လွန္ ့ေနသည္။ အူေတြကလီစာေတြ ထုတ္ၿပသည္။ သစ္ပင္အၿမင့္ေပၚမွ ခုန္ခ်ၿပသည္ဟု တစ္ေယာက္စကား တစ္ေယာက္ စကားေတြ ကားကားၿပီး ေၿပာဆုိႀကသည္။ ကၽြႏု္ပ္ ကုိယ္ထင္ၿပခ်င္တုိင္းၿပ၍ မရပါ။ ကၽြႏု္ပ္ မ်က္လုံး မၿပဴးပါ။ လွ်ာရွိသည္။ မရွည္ပါ။ အူေတြႏွလုံးေတြလည္း ထုတ္ၿပ၍ မရပါ။ ကၽြႏု္ပ္ ဤမွ် ဆင္းရဲလွေသာဘ၀တြင္ ေနရေသာ္လည္း ၄င္းတုိ ့က ကၽြႏု္ပ္ထင္တုိင္းက်ဲေနသည္ဟုထင္ႀကသည္။ ပရိတ္ေတြ၊ ဘာေတြရြတ္ႀကသည္။ ေနာက္ဆုံး ကၽြႏု္ပ္သည္ ၄င္းတုိ ့ၿပဳေပးေသာေကာင္းမႈမ်ားေႀကာင့္ ကၽြႏု္ပ္လြတ္လပ္ခြင့္ရသည္။ ကၽြႏု္ပ္ ကုိယ္ခႏၵာ၏ပါးစပ္တြင္း၌ ကၽြႏု္ပ္ကုိ ထည့္ေပးလုိက္ေသာ ကူးတုိ ့ခ တမတ္ေစ့ကုိယူသည္။ ကၽြႏု္ပ္သြားရမည့္လမ္းကုိ ေရာက္မည့္ တံတားတခုရွိသည္။ တံတားအဆုံးတြင္ တံခါးတစ္ခုရွိသည္။ အပၸါယ္တံခါးလား၊ ဘာလား ကၽြႏု္ပ္မသိ။ တံခါးတဖက္တြင္ ဘာေတြရွိသည္၊ ဘာေတြၿဖစ္ေနသည္ ကၽြႏု္ပ္မသိ။ ကၽြႏု္ပ္တံခါးတစ္ဖက္သုိ ့ေရာက္လွ်င္ ဤစာကုိဆက္ေရးႏုိင္မည္မွာ မေသခ်ာေတာ့။ ေသခ်ာသည္ကလူၿပည္ကုိၿပန္လာခြင့္ရလွ်င္ ေဆးတစ္ခြက္ကုိေသာက္ရေပလိမ့္သည္။ ထုိေဆးကား ကၽြႏု္ပ္၏ အတိတ္ကုိ ေမ့ေစေပဦးမည္။ ထုိေႀကာင့္ ကၽြႏု္ပ္ ဤ ကၽြႏု္ပ္ႏွင့္ ဘ၀ၿခားသြားၿခင္း ေခါင္းစဥ္ ေပးထားေသာ စာတမ္းအား တံတား၏တစ္ဖက္ကမ္း၌ ထားခဲ့သည္။