ဆယ္တန္းစာေမးပဲြ(ယခု တကၠသိုလ္ဝင္ခြင့္ စာေမးပဲြ) ေအာင္စာရင္းထြက္ၿပီးကာစ အခ်ိန္ကေလးေပါ့ဗ်ာ….။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းခင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္း ၃ ေယာက္ဟာ ဘာလုပ္ရမလဲ မသိ ဘာသင္တန္းတက္ရင္ေကာင္းမွန္းမသိနဲ႔၊ နာမည္ႀကီးတဲ့ သင္တန္း၊ လူႀကိဳက္မ်ားပါတယ္ဆိုတဲ့ သင္တန္းေတြကို ပိုက္ဆံေပး၊ ၿပီးလွ်င္ သြားမတက္…..( တကယ္ သြားမတက္တာေတာ့မဟုတ္ အိမ္ကေန သင္တန္းသြားမည္ဟု အေၾကာင္းျပ ၿပီးလွ်င္ သင္တန္းမေရာက္)။ ထုိသို႔ေသာ္ အေျခအေနမ်ားႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလုံး အခ်ိန္ကုန္မွန္း မသိကုန္လာခဲ့တာ ၂၀၀၄ ခုႏွစ္ ကုန္ခါနီး သို႔ ေရာက္လာခ့ဲသည္။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သင္တန္းတစ္ခုကိုေတာ့ ပံုမွန္နီးပါးတက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ သင္တန္းေတြထဲက ေရႊတိဂံုဘုရားလမ္းမွာရွိေသာ Asia Language and Business Academy (ALBA) ကိုေတာ၊့ အားလံုးတက္ ျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ သင္တန္းကာလ ၃ လေလာက္ၾကာလာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက ဆက္မတက္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ တစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္ သင္တန္းက ထြက္ကုန္ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကသာ ကၽြန္ေတာ့္အေဖရဲ့ တိုက္တြန္းခ်က္နဲ အဲဒီသင္တန္းကို မတက္ခ်င္တက္ခ်င္နဲ႔ ဆက္တက္ခ့ဲရတယ္။ အျပည့္အစံု ဆက္ဖက္ရန္ အသစ္ထပ္မံ ေရးသားထားေသာ (ဇာတ္သိမ္းပိုင္း)
ဒါေပမဲ့လည္း ကၽြန္ေတာ္ ကံေကာင္းတာပဲလား၊ ဒါမွာ႔မဟုတ္ ကၽြန္ေတာ့္အေဖကိုပဲ ေက်းဇူးတင္ရမလား မသိခဲ့ဘူး။ အဲဒီသင္တန္းကုိ ဆက္တက္ခဲ့ရင္း ကၽြန္ေတာ္တက္ေနတဲ့ သင္တန္းကုိ မိန္းကေလး ၂ ေယာက္ အသစ္ေရာက္လာတယ္။ အခုေတာ့ အဲဒီမိန္းကေလးႏွစ္ေယာက္ အေၾကာင္းကို ေဖၚျပရေတာ့မယ္၊ ဘာလိုလဲဆိုေတာ့ အဲဒီႏွစ္ေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္ေသာသူက ကၽြန္ေတာ္ရဲ့ ခ်စ္ရေသာ ခ်စ္သူ (ကၽြန္ေတာ့္ရ့ဲ နတ္သမီးေလး) ျဖစ္လာမွာမို႔ပါ။ တစ္ေယာက္က မိန္းကေလးပီပီသသ (အရင္ေခတ္တုန္းကလို ထမီႏွင့္ ရင္ဖံုးအကၤ်ီဝတ္ထားတာမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္) ေခာတ္ႏွင့္အညီ ဝတ္ထားၿပီး၊ က်န္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ေခတ္ေယာက်္ားေလးမ်ားလို ေဘာင္းဘီတိုႏွင့္ တီရွပ္အကၤ်ီ ဝတ္ထားတဲ့ ေကာင္မေလးေပါ့။ ဟီးဟီး….. အဲဒီတုန္းကေတာ့ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကုိ ၾကည္႕လို႔ကို မရတာ။ ဒါကလည္း ျဖစ္တတ္ပါတယ္…… ကိုယ္ကအတန္းထဲမွာ စီနီယာေလ… ဒီေတာ့ အာလံုးကို ၾကည္႕မရတာ။ ေနာက္တစ္ပတ္ သင္တန္းခ်ိန္ၾကေတာ့ သင္တန္းသားတစ္ေယာက္ အသစ္ထပ္ေရာက္လာတယ္။ ဒါကေတာ့ အဆင္ေျပတယ္…. ကၽြန္ေတာ္က သင္တန္းမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြမရွိေတာ့ဘူးေလ၊ ေသာင္းက်န္းဖို႔ သူငယ္ခ်င္းရတာေပါ့ မဟုတ္လား။
ကၽြန္ေတာ္လဲ အဲဒီသူငယ္ခ်င္းအသစ္နဲ႕ပဲ ေပါင္းၿပီး သင္တန္းမွာ ေသာင္းက်န္းတာေပါ့…. ဟဲဟဲ …..။ ေအာ္ ေမ့ေနလိုက္တာ သူငယ္ခ်င္းနဲ႕ မိတ္ဆက္ေပးမလို႔။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ သင္တန္းမွာ ေသာင္းက်န္းေဖၚ ေသာင္းက်န္းဖက္ သူငယ္ခ်င္းနာမည္ကေတာ့ “မိ်ဳးမင္းဟန္”၊ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူ႕ကို “ဘီလူး”လို႕ပဲေခၚတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္က တစ္ပတ္မွာ စေန၊ တနဂၤေႏြ ႏွစ္ရက္တည္းရွိတဲ့ သင္တန္းကုိ စေန၊ တနဂၤေႏြ ႏွစ္ရက္ပဲ သင္တန္းမသြားတာ၊ ……. အၿမဲတမ္းလိုလို သင္တန္းကလစ္ျဖစ္တယ္။ တစ္ေန႕ ႏွစ္ေယာက္တည္း သင္တန္းလစ္ရတာ ပ်င္းတာနဲ အျခားလူေတြ(သင္တန္းသူ/သင္တန္းသားေတြ) ကိုပါ ဆြယ္လိုက္မယ္ဆိုၿပီး တိုင္ပင္မိတာနဲ႔ အားလံုးကို လိုက္ေျပာတာ ပါးစပ္တာေညာင္းသြားတယ္၊ ဘယ္သူကမွ ေျပာလို႕လည္းမရဘူး။ ဒါနဲပဲ သင္တန္းေအာက္ကို ျပတင္းေပါက္ကေန ငံု႔ၾကည္မိေတာ့… ကၽြန္ေတာ္ ေစာေစာပိုင္းက ရွင္းျပခဲ့တဲ့ ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္…… ဘာလုပ္ေနၾကပါလိမ့္……။ သူတို႔ဖာသာ မတ္တပ္ရပ္ေနတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ ဘာဆိုင္တာမွတ္လို႔ေနာ္။
ဘီလူးက စၿပီးေျပာတယ္…. “ေဟ့ေကာင္…. ဟိုႏွစ္ေယာက္ကုိ စကားသြားေျပာရေအာင္”……
ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘာလို႔လဲမသိဘူး…. သူေျပာတာကို သေဘာတူလိုက္တယ္….။ ဒါနဲပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သင္တန္းေအာက္ထပ္ကုိ အျမန္ဆင္းဖို႔ဆိုၿပီး ဓါတ္ေလွခါး ခလုပ္ကိုႏွိပ္လိုက္တယ္။ အျမန္ဆင္းခ်င္လို႔လား မသိဘူး၊ ဓါတ္ေလွခါးက ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ကို ေရာက္မလာဘူး။ ထားလိုက္ပါေတာ့….. ဓါတ္ေလွခါးကိစၥကို…. ခုေတာ့ ေအာက္ထပ္ကုိေရာက္သြားၿပီေလ။ သူတို႕က စၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကို ဘယ္စကားလာေျပာမလဲ…… ကၽြန္ေတာ္တို႕ကပဲ အလိုက္သိသိနဲ စကားစရတာေပါ့။ အစကေတာ့ ဘာေျပာရင္ေကာင္းမွန္းကို မသိတာ။ ဒါေပမဲ့ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က သူ႕ဖာတာသူ ထားထားတဲ့ ပန္းအိုးကုိ မေတြ႕ဘဲ ဝင္တိုက္ၿပီး သူႏွစ္ေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္ကို ဝင္တိုက္မိတာပဲ။ ဟဲဟဲ…. ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ဘယ္ရမလဲ “ေခ်ာ္လဲတုန္း ေရာထိုင္ေပါ့”ဆိုၿပီး သူတို႕ကိုေတာင္းပန္ရင္းနဲ႔ မိတ္ဆက္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ပရေစေပါ့…..။ ၿပီးေတာ့ ဘာလုပ္ေနတာလဲလို႕ေမးလိုက္ေတာ့…. သူကေလးက ျပန္ေျဖတယ္ “မတ္တပ္ရပ္ေနတာ”တဲ့ မခန္႔လိုက္တာေနာ္……။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဇြဲမေလွ်ာ့ဘူး ေျပာလိုက္တယ္ “သင္တန္းလစ္မလို႕လိုက္မလားလို႕” ေမးလိုက္တာ။ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ကလည္း သိပ္မေခၚရဘူး ျပန္ေျပာတယ္...
“လိုက္မယ္”.........။
ဒါဆိုသြားမယ္ဆိုၿပီး သင္တန္းအေပၚမတက္ေတာ့ဘဲ။ တစ္ခါတည္းကို သင္တန္းလစ္ေတာ့တာပဲ။ သင္တန္းလစ္ၿပီး ဘယ္ေနရာေတြသြားတယ္ မွတ္လိုလဲ သင္တန္းနဲ႔ ေဝးေလေကာင္းေလဆိုၿပီးေတာ့ သင္တန္းနားက “လျပည္႕ဝန္းပလာဇာ”ကုိ သြားေတာ့တာပဲ။ တစ္ပတ္၊ႏွစ္ရက္ပဲရွိတဲ့ သင္တန္းကုိ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေလးေယာက္က စေန၊ တနဂၤေႏြ သင္တန္းရက္ေတြဆိုရင္ အဲဒီ “လျပည္႕ဝန္းပလာဇာ” ေဘးက “Goodie Café and Snacks”မွာ အၿမဲသြားထိုင္ျဖစ္ၾကတယ္။ ဆိုင္ေရာက္ေတာ့ ဘီလူးက စၿပီးေတာ့ သူတို႔နာမည္ကို ေသခ်ာေမးေတာ့တာပဲ။ အဲဒီ အခ်ိန္က်မွဘဲ သူတို႕နာမည္ကုိ ေသခ်ာသိေတာ့တယ္။ မိန္းကေလးပီသပါတယ္ဆိုတဲ့ ေကာင္မေလးနာမည္က “ဝတ္မႈန္”တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူကုိနာမည္ေပးလိုက္တယ္ “ဝက္သိုး”လို႕၊ ေနာက္တစ္ေယာက္ရဲ့ နာမည္က “ဟန္နီဦး”တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကေတာ့ သူကုိ “ငယ္”လို႕ပဲေခၚၾကတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ “ငယ္” ဆိုတဲ့ သူကေလးကို ကၽြန္ေတာ္စိတ္ဝင္စားမႈ စခဲ့မိတာပါ။ အဲဒီ Café မွာ ထိုင္ၿပီး အရင္ သင္တန္းအခ်ိန္တုန္းက တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ အတန္းထဲမွာ ရန္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းေတြကို ျပန္ေျပာရင္း ရန္ျဖစ္ေနလိုက္တာ ေပ်ာ္ဖို႕ေတာ့ အေတာ္ေကာင္းတယ္။ အခ်ိန္ကလဲ ကုန္ျမန္လိုက္တာ သင္တန္းခ်ိန္က ၿပီးေတာ့မွာမလို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႕အားလံုး သင္တန္းကုိျပန္ခ့ဲရတယ္။ (အဲဒီေန႕က ကၽြန္ေတာ္အမွန္အတိုင္းဝန္ခံပါတယ္ “တစ္ကယ္ေပ်ာ္ရႊင္ခ့ဲပါတယ္”။)
သူမအလုပ္က ကမာၻအႏွံ ့လွည့္လည္သြားလာေနရသည္။ အထူးသၿဖင့္ ဥေရာပႏုိင္ငံမ်ားသုိ ့အသြားမ်ားသည္။ သူမလုိ အၿမဲခရီးသြားေနသူတစ္ဦးအတြက္ ဟုိတယ္၊ တည္ခုိခန္းတုိ ့မွာသူ ့ဘ၀ရဲ့ တစ္စိတ္တစ္ေဒသလုိၿဖစ္ေနသည္။ ဟုိတယ္ေတြ၊ တည္းခုိခန္းေတြမွာပဲ သူမရဲ့ ညမ်ားကုိၿဖတ္သန္းရသည္။ သူမေနသားက်လာသည္။ သူမွ၏ ခ်စ္သူႏွင့္လည္း တစ္လတြင္ တစ္ရံတစ္ခါမွ်ေလာက္သာေတြ ့ၿဖစ္သည္။ သူမွခ်စ္သူသည္ ေဆးလိပ္ေသာက္သည္။ သူမႏွင့္စေတြ ့ၿပီးမွ ၿဖတ္ခဲ့သည္။ သူမေဆးလိပ္ကုိ မုန္းသည္။ ေဆးလိပ္နံ ့ကလည္း အလြန္အကဲ အာ႐ုံခံႏုိင္သည္။ သူမ မႀကိဳက္ပါ။ သူမခ်စ္သူက ေဆးလိပ္မေသာက္ပါဘူး၊ စီးကရက္ေသာက္တာပါဟုေၿပာေသာေႀကာင့္ သူမႏွင့္ ၂လေက်ာ္မွ် အဆက္အသြယ္ၿပတ္ခဲ့သည္။ သူမ ခ်စ္သူအမည္မွာ ရဲမင္းသူ။ ရဲမင္းသူက သူမ ေဆးလိပ္မေသာက္ရန္တားသည္ကုိ သတ္သတ္ဂ်ီႀကသည္အထင္ႏွင့္ ထုိကဲ့သုိ ့ေၿပာၿခင္းၿဖစ္သည္။ သူမေနာက္ေႀကာင္း သူမ၏နာက်ဥ္းမႈမ်ားကုိ သိေတာ့မွ သူမအား ကတိေပးကာ ေဆးလိပ္ၿဖတ္သည္။ သူမကုိ အရင္ကထက္ပုိဂရုစုိက္သည္။ သူမအတြက္ လုိအပ္သည္အခ်ိန္တြင္ မင္းသူ အၿမဲရွိေန၍ သူမ သူ ့ကုိခ်စ္သည္။ သူမ အသက္ ၁၇ႏွစ္အရြယ္တြင္ သူမ အေဖက အဆုတ္ေရာဂါၿဖင့္ သူမကုိ စြန္ ့ခြာသြားသည္။ ဆရာ၀န္က ေဆးလိပ္အလြန္အမင္းေသာက္ေသာေႀကာင့္ မၿဖစ္သင့္ေသာ ေဘးသင့္မႈမ်ားၿဖစ္၍ အသက္ဆုံးရေႀကာင္းေၿပာသည္။ သူမအေမ မရွိသည့္ေနာက္ သူမ အေဖသည္သာ အေဖ၊ အေဖသည္သာ အေမ ၿဖစ္ခဲ့သည္။ ခ်စ္သည္။ အားကုိးသည္။ ကဲ့သုိ ့ေသာ အေဖတစ္ခု၊ သမီးတစ္ခု အေၿခအေနတြင္ သူမဘ၀ ထဲမွ သူမအေဖကုိ ထုတ္ယူသြားခဲ့ေသာ ေဆးလိပ္ကုိသူမမုန္းသည္။ သူမကုိ ပညာသင္၊ လူမ၀င္မဆံ့ခင္ကတည္းက ေလာကအလည္တြင္ တစ္ကုိယ္တည္းၿဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးခဲ့ေသာ ေဆးလိပ္မ်ားကုိ သူမ အလြန္မုန္းတီးေနသည္။ သူမတြင္ ေဆြဆုိ၊ မ်ဳိးဆုိ၍ တစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ်မရွိ၊ သူမကုိယ္သူမ ႐ုန္းကန္ရင္း သူမအသက္ ၂၁ ႏွစ္ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းၿပီးခ်ိန္တြင္ သူမဘ၀၌ သူမကုိ ဂ႐ုစုိက္ေသာ သူမခ်စ္သူႏွင့္ေတြ ့သည္။ သူမႏွင့္ ေတြ ့ၿပီးမွ ေဆးလိပ္ၿဖတ္လုိက္ေသာ္လည္း မင္းသူတြင္ အဆုတ္ကင္ဆာဆြဲကပ္ေနေပၿပီ။
သူူမ ဘ၀တြင္ ေဆးလိပ္သည္ လြန္စြာ အေရးပါ၊ အရာေရာက္ေသာ ကဏၰမွ ပါ၀င္ကာ သူမကုိ ခံစားေစခဲ့သည္။ သူမေဆးလိပ္ကုိ ေရွာင္သည္။ ဆုိင္ထုိင္လွ်င္လည္း Non-Smoking Area -၊ အလုပ္ကိစၥ အတြက္ Hotel တည္းလဲ Non-smoking ႏွင့္ Smoking Room ခြဲၿခားထားေသာ Hotel မ်ား၌သာ တည္းသည္။
သူမႏွင့္သူမခ်စ္သူတုိ ့ယခုႏွစ္သစ္ကူးတြင္ လက္ထက္ႀကေတာ့မည္။ သုိ ့ေသာ္သူမကေတာ့ အလုပ္ကိစၥမ်ား မပ်က္ေသး။ သူမ ဒီစင္ဘာ ၂၅ ရက္ေန ့တြင္ သူမၿပင္သစ္သုိ ့သြားရေပဦးမည္။ သူမ ခ်စ္သူအား New Year အမွီၿပန္လာမည္ဟု ကတိေပးၿပီးထြက္လာခဲ့သည္။
ဤခရီးစဥ္သည္သူမ အတြက္ေနာက္ဆုံးၿဖစ္လိမ့္မည္။ ခ်စ္သူႏွင့္ လက္ထက္ၿပီးသူမ အလုပ္မွထြက္၍ အိမ္၌သာ ေအးေအးေဆးေဆး အိမ္ရွင္မလုပ္ေတာ့မည္၊ ခ်စ္သူအတြက္ အရင္မေတြ ့ခဲ့ရေသာ အခ်ိန္မ်ားအတြက္ အတုိးခ် ဂ႐ုစုိက္ေတာ့မည္ဟု သူမစိတ္ကူးသည္။ သူမၿပင္သစ္ႏုိင္ငံ ပဲရစ္သုိ ့ေရာက္သည္။ ႀကဳိကင္ဘုိကင္မလုပ္ထားသည္ကတစ္ေႀကာင္း၊ ခရစ္စမတ္စ္ ၿဖစ္သည္ကတစ္ေႀကာင္း ဟုိတယ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ အခန္းလြတ္မ်ားမရွိႀကေတာ့။ ဤအတုိင္းဆုိ သူမအလုပ္ကိစၥမ်ားကုိ New year မတုိ္င္မွီ အဆုံးသက္ႏုိင္မည္မထင္။ သူမ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ႏွင့္ အီဖယ္ရ္ ေမွ်ာ္စင္အနီးရွိ ဟုိတယ္တစ္ခုတြင္ အခန္းလြတ္ရွိမရွိ ၀င္ေရာက္စုံစမ္းသည္။ ကံအားေလ်ာ္စြာ သူမအခန္းတစ္ခန္းရသည္။ သုိ ့ေသာ္ Smoking Room ၿဖစ္သည္။ သူမေတြေ၀သြားသည္။ သူမ Non-Smoking Room ရွိမရွိေမးရာ ရွိေႀကာင္း၊ သုိ ့ေပမယ့္ ႏွစ္ေယာင္ခန္းၿဖစ္ေႀကာင္း၊ တစ္ဦးထဲေနမည့္သူမ်ားကုိ ငွားေလ့မရွိေႀကာင္း ဟုိတယ္၀န္ထမ္းမွဆုိသည္။ သူမ ႏွစ္ေယာက္စာ အခန္းခေပးမည္ဆုိေသာ္လည္း လက္မခံ။ ဤအခန္းတြင္ တစ္ေယာက္တည္း လုံး၀မငွားႏုိင္ေႀကာင္း၊ ထုိအခန္းတြင္ တစ္ေယာက္တည္းေနထုိင္ပါက အမႈအခင္းမ်ားၿဖစ္တတ္သၿဖင့္မငွားေႀကာင္း ရွင္းၿပသည္။ သူမ သရဲ၊ တေစၦႏွင့္ ယုတ္စြအဆုံး ဘုရားသခင္ကုိပင္ အယုံအႀကည့္မရွိ။ သူမအေဖ ဖ်ားနာစဥ္က သူမ ဘုရားသခင္ထံတြင္ အမ်ဳိးမ်ဳိး၊ အႀကိမ္ႀကိမ္ ဆုေတာင္းခဲ့ဖူးသည္။ သူမ ထုိကတည္းက ဘုရားသခင္ကုိ အယုံအႀကည္မရွိ၊ ၄င္းေဟာႀကားေသာ တရားမ်ားကုိလည္းအယုံအႀကည္မရွိေတာ့။ သူမ ၿပဳံးသည္။ သူမ ဤအခန္း၌သာေနမည္ဟုေၿပာလုိက္သည္။ ဟုိတယ္၀န္ထမ္းမွ သူမကုိ မန္ေနဂ်ာႏွင့္ေတြ ့ေပးသည္။ သူမကုိ သူမ ဂ်ာနယ္လစ္လုိလုိ ေၿပာပါမွ ဟုိတယ္မန္ေနဂ်ာမွ စိတ္မသာ၊ မယာႏွင့္ အခန္းေသာ့ေပးလုိက္သည္။ ဤေသာ့ကား သူမအသက္ကုိႏုတ္ယူသြားႏုိင္ေသာအခန္းတံခါးေသာ့ၿဖစ္ေႀကာင္းသူမ မသိခဲ့။ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္သူမွ ေက်နပ္သည္။ သူမ အတြက္က Non-Smoking Room ၿဖစ္လွ်င္ၿပီးေရာသေဘာထားသည္။ သူမွ အခန္းသုိ ့တန္းမသြားပဲ ဟုိတယ္စားေသာက္ခန္းတြင္ ညစာစားသည္။ သူမ ဆက္သြယ္စရာရွိသည့္ အလုပ္ကိစၥမ်ားကုိ လုပ္ၿပီးမွ သူမအခန္းသုိ ့လာခဲ့သည္။ သူမ ဓာတ္ေလွခါးထဲ၀င္၍ သူမွာ သြားရမည္ အထပ္နံပါတ္ ၁၄ ကုိ ႏွိပ္လုိက္သည္။ ယင္းဟုိတယ္တြင္ ၁၃ ထပ္မရွိ။ ၁၄ ထပ္သည္ ၁၃ထပ္ေၿမာက္အထပ္ၿဖစ္ေသာ္လည္း အေနာက္တုိင္းအယူအဆမ်ားအရ ၁၃ ကုိ Unlucky နံပါတ္ဟု အယူရွိသည္။ သူမၿပဳံးလုိက္သည္။ သူမတြင္ ထုိသုိ ့အယူအဆမ်ားမရွိ။ သူမ အခန္းသည္ အစြန္ဆုံးအခန္း၏ကပ္လ်က္အခန္း နံပါတ္ ၁၄၁၃ ၿဖစ္သည္။ သူမ အခန္းတံခါးကုိ ၿဖည္းၿငင္းစြာဖြင့္လုိက္သည္။ သူမ အာရုံထဲတြင္ ထူးဆန္းေသာ အေငြ ့အသက္မ်ားကုိ ခံစားရသည္။ အသက္၀ိညာဥ္မ်ားသူမအနီးတြင္ ရွိေနသည္ဟုလည္းေကာင္း ခံစားလာရသည္။ သူမစိတ္ေတြ အလုိလုိ ေလးလာသည္။ သူမကုိယ္သူမွ တစ္စုံတစ္ရာမွ တစ္စုံတစ္ခုၿဖစ္ေတာ့မည္ဟု သတိေပးေနသလုိလုိၿဖစ္လာသည္။ သူမ စိတ္ကုိ အတတ္ႏုိင္ဆုံး ထိန္းခ်ဳပ္ကာ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးထားကာ ေလကုိတ၀ႀကီး႐ႈလုိက္သည္။ သူမ ေရမုိးခ်ဳိး၊ အ၀တ္အစားမ်ားလဲလုိက္သည္။ တေန ့လုံးခရီးပန္းလာသမွ် ေပါ့ပါးလန္းဆန္းသြားသည္။
သူမနာရီကုိႀကည့္လုိက္သည္။ ည ၈း၄၅ သူမ ခ်စ္သူဖုန္းဆက္ေတာ့မည္။ သူမခ်စ္သူက သူမဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ ည ၉ နာရီဆုိလွ်င္ဖုန္းဆက္ေနႀကၿဖစ္သည္။ ထုိမွဆက္၍ သူမ ခ်စ္သူအေႀကာင္းေတြးၿဖစ္လာသည္။ သူမခ်စ္သူတြင္ အဆုတ္ကင္ဆာရွိေနၿပီ။ သူမႏွင့္ မႀကာခင္မွာပဲ လက္ထက္ေတာ့မည္။ မႀကာခင္မွာပဲသူမကုိ ခြဲခြာသြားေပေတာ့မည္။ သူမ မ်က္ရည္ေတြ၀ဲလာသည္။ သူမ စိတ္ေတြ ရႈပ္ေထြးလာသည္။ သူမ စိတ္ေၿပလက္ေပ်ာက္ TV ႀကည့္ရန္ TV remote ကုိေကာက္ကုိင္လုိက္သည္။ သူမ Power On လုိက္ေသာ္လည္း TV ကပြင့္မလာ။ သူမ အႀကိမ္ႀကိမ္ ႀကိဳးစားႀကည့္သည္။ မရ။ သူမ Room Service ကုိ ဖုန္းေခၚရန္ ဖုန္းရွိရာကုိလွမ္းလုိက္သည္။ သူမႏွာေခါင္းထဲတြင္ ေဆးလိပ္နံ ့ကုိ စူးစူးရွရွရလုိက္သည္။ သူမ မေသခ်ာ၍ ေသခ်ာ ႐ွဴရႈိက္ႀကည့္ၿပန္သည္။ ထုိေဆးလိပ္နံ ့မွာ ဤအခန္းအနီးတစ္၀ုိက္မွလာေႀကာင္းသူမ ရိပ္မိသည္။ သူမ ေထာင္းကနဲ ေဒါသထြက္သြားသည္။ သူမကုိ ဤအထပ္တစ္ခုလုံးသည္ Non-Smoking ၿဖစ္ေႀကာင္းဟုိတယ္မွေၿပာထားသည္။ သူမ TV ဖြင့္မရသည္ကုိပင္ သတိမရေတာ့ သူမဖုန္းကုိ ဇက္ကနဲ ့ေကာင္ကုိင္၍ ဤအခန္းသည္ Non-Smoking Room ဟုတ္မဟုတ္ေမးသည္။
"ဟုတ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ ၁၄ထပ္တစ္ထပ္လုံးက Non-Smoking Zone ပါ"
"ဒါဆုိ အဲဒီ ေဆးလိပ္ေငြ ့ေတြက ငါ့အခန္းထဲ ဘာေႀကာင့္ေရာက္လာတာလဲ။ ငါမန္ေနဂ်ာနဲ ့စကားေၿပာမယ္။"
သူမ ဖုန္းေၿပာရင္းႏွင့္ ေလ၀င္ေလထြက္ေကာင္းရန္ ၀ရန္တာတံခါးကုိ ဖြင့္လုိက္သည္။
.........................................................
သူမလက္ထဲမွ ဖုန္းသူမ၏ လက္ေခ်ာင္းအားအသိမေပးဘဲ လႊတ္က်သြားသည္။ အကီ် ၤအနက္၊ Styel pant အနက္ေရာင္၊ ဥေရာပသားတစ္ဦး သူမကုိေက်ာေပးလ်က္ ၀ရံတာအၿပင္ဘက္၌ ရပ္ေနသည္။ ေဆးလိပ္ေငြ ့မ်ားကုိပါးစပ္မွ လႊတ္ထုပ္လုိက္သည္။ လက္ႀကားတြင္းမွ ေဆးလိပ္အဆီခံကုိ လက္ေခ်ာင္းမ်ားၿဖင့္ ကန္ထုတ္လုိက္သည္။ ေဆးလိပ္အဆီခံသည္ သူအေဖာ္မ်ားရွိရာ ၀ရံတာတစ္ေနရာႀကမ္းၿပင္ေပၚရွိ အဆီခံမ်ားအတြင္းသုိ ့၀င္ေရာက္သြားသည္။ ထုိသူ မည္ကဲ့သုိ ့သူမအခန္းတြင္းသုိ ့ေရာက္ရွိေနသနည္း။ သူမ ဖုန္းေၿပာေနစဥ္ သူမအားအသိမေပးဘဲ၀င္ေရာက္ေနၿခင္းေလာ။ သူမ အခန္းတံခါးကုိ Lock ခ်ခဲ့၊ မခ်ခဲ့ သူမ မေသခ်ာ။ သူမထုိသူကို စုိက္ႀကည့္ေနဆဲ။ သူမ Eiffel tower ကုိ ၿမင္ေနရသည္။ သူမ၏ၿမင္ကြင္းကုိ ထုိသူက ကာေနၿခင္းၿဖစ္ေသာ္လည္း ထုိလူ၏ ကုိယ္ခႏၡာကုိ ေဖာက္၍ ၿမင္ေနရၿခင္းၿဖစ္သည္။ သူမ အႀကီးအက်ယ္ တုန္လႈပ္ေနၿပီ။ ထုိစဥ္ ထုိလူက သူမႀကည့္ေနသည္ကုိ သိသည့္အေနၿဖင့္ သူ၏ပုခုန္းေပၚမွ ေက်ာ္၍ သူမကုိလွည့္ႀကည့္သည္။ သူ၏မ်က္ႏွာမွာ ၀မ္းနည္းေႀကကြဲမႈမ်ား ၿပည့္ႏွက္ေနေသာ္လည္း သူမကုိ ႀကိဳးစား၍ ၿပဳံးၿပသည္။ သူမ ထင္သေလာက္ေႀကာက္စိတ္မ်ားၿဖင့္ၿပည့္မေနေတာ့။ စိတ္ညႈိ ့ခံရေသာလူတစ္ေယာက္လုိ သူမ ရပ္ႀကည့္ေနဆဲ။ ထုိသူ သူမဘက္သုိ ့ၿဖည္းၿငင္းစြာလွည့္လုိက္သည္။ "လူ ့ဘ၀မွာ ဆုံးရႈံးမႈေတြအရမ္းမ်ားတယ္။ ဆုံးရႈံးၿပီးရင္း ဆုံးရႈံးေနမွာဘဲ။ ကုိယ္ဘက္က မဆုံးရႈံးခင္ ဘ၀ကုိ ေသၿခင္းနဲ ့ပဲအႏုိင္ပုိင္းရမွာဘဲ။"။ ထုိသုိ ့ေၿပာၿပီး ထုိသူသည္ ၀ရံတာတစ္ဖက္သုိ ့လွည့္၍ အားကစားသမားတစ္ေယာက္လုိ ့၀ရံတာတန္းေပၚတြင္ မတ္တက္ရပ္လုိက္သည္။ သူမတစ္လွမ္းၿခင္း ထုိသူအနီးသုိ ့လွမ္းကာသြားသည္။ တီ..တီ.. တီ.. သူမhandphone မွအသံ။ သူမေၿခလွမ္းမ်ား ရုတ္တရပ္ တန္ ့သြားသည္။ ထုိသူ ၁၄ထပ္အၿမင့္ရွိေသာ ဟုိတယ္ေပၚမွခုန္ခ်လုိက္သည္။ သူမ အသိစိတ္တုိ ့ၿပန္၀င္လာသကဲ့သုိ ့ သူမေရွ့မွ ခုန္ခ်သြားေသာသူကုိ ႀကည့္၍သူမ အားကုန္ေအာ္လုိက္မိသည္။
................................................။.......။.....................
"ဟင္...ခုိင္ဘယ္ေရာက္ေနတာလဲ..."
"ခုိင္...အခုေဆးရုံမွာ၊ ဘာမွမစဥ္းစားနဲ ့ဦး။ ခုိင္ေဘးမွာ ေမာင္ရွိတယ္" သူမလက္ကုိဆြဲကုိင္လ်က္။
"ဟုိတယ္မွာ ခုိင္ကုိလူတစ္ေယာက္က ခုန္ခ်ဖုိ ့ေၿပာတယ္။ သူကုိယ္တုိင္လည္း ဟုိတယ္ေပၚက ခုန္ခ်တယ္"
"ခုိင္ ..အိပ္မက္ေတြမက္ေနတာပါ။ ခုိင္ဟုိတယ္မွာ မူးလဲလုိ ..့"
"မဟုတ္ဘူးေမာင္..ခုိင္ကုိယ္တုိင္ေတြတာ"
"......"
သူမ ေအာ္သံေႀကာင့္ ဟုိတယ္၀န္းထမ္းမ်ား သူမ အခန္းသုိ ့ေရာက္လာၿပီးသူမ မူးလဲေနသည္ကုိေတြ ့ရ၍ေဆးရုံပုိ ့ခဲ့ေႀကာင္း။ သူမခ်စ္သူသည္ သူမေဆးရုံေရာက္ရွိေနေႀကာင္းသိရသၿဖင့္ လုိက္လာေႀကာင္း။ ဟုိတယ္တြင္ မည္သူမွ ခုန္မခ်ခဲ့ေႀကာင္း သူမသိရသည္။ သူမေဆးရုံမွ ဆင္းသည္။ သူမႏွင့္ ခ်စ္သူ ထုိဟုိတယ္သုိ ့ၿပန္သြားသည္။ ထုိအခန္း၌ တည္းသည္။ လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ႏွစ္ခန္ ့က ထုိအခန္းတြင္းတြင္ စီးပြားေရးသမားတစ္ေယာက္ ခုန္ခ်၍ကုိယ္ကုိကိုယ္ ေသေႀကာင္းႀကံခဲ့ေႀကာင္း၊ ထုိေနာက္ ထုိအခန္းတြင္ တစ္ေယာက္တည္းတည္းေသာ ခရီးသည္မ်ား တနည္းမဟုတ္တနည္းၿဖင့္ ေသေႀကာင္းႀကံခဲ့ေႀကာင္းသိရသည္။ ထုိမွစ၍ တစ္ေယာက္တည္းခရီးသည္မ်ားကုိ ထုိအခန္းတြင္လက္မခံခဲ့ေႀကာင္း။ ဟုိတယ္တစ္ထပ္လုံးကုိလည္း ၀ရံတာမ်ားဖ်က္၍ အသစ္ၿပန္ေဆာက္ခဲ့ေႀကာင္း သိရသည္။ သူမ အခန္းတစ္ခန္းလုံးကုိ လွည့္ပတ္ႀကည့္သည္။ အခန္းက သူမေနခဲ့စဥ္ကလုိပင္။ သူမ ၀ရံတာတံခါးကုိ ဆြဲဖြင့္ႀကည့္သည္။ တံခါးမဟုတ္ တံခါးသဏၰန္ ၿပဴတင္းေပါက္တစ္ခုသာၿဖစ္သည္။ အရင္က ေဆးလိပ္အဆီခံမ်ား ၿပည့္ေနေသာ ၀ရံတာႀကမ္းၿပင္ရွိမေန။ ၀ရံတာလည္းရွိမေန။ ၿပင္သစ္ၿမဳိ ့၏ ေအးၿမေသာ ေလၿပည္ေလညင္းတုိ ့သာ.....
<၀န္ခံခ်က္။ ။ၿဖစ္ရပ္မွန္ကုိ အေၿခခံသည္>
အဖိုးအိုက လိပ္ၿပာကိုေစာင့္ေမွ်ာ္ေနခဲ့သည္။
ဆရာ၀န္ကေတာ့ ေသြးခုန္ႏႈံးတိုင္းစက္ဖန္သားၿပင္ေပၚမွ တစ္စထက္တစ္စတို၀င္သြားေနေသာ လိႈင္းအလွ်ားတို႔ကိုၾကည့္၍ အဖိုးအို၏ ေနာက္ဆံုးထြက္ခြါခ်ိန္ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနခဲ့သည္။
အဖိုးအို၏ အသက္ကိုမွီရန္ အခ်ိန္ကိုလု၍ ေမာင္းနွင္လာေသာ ကားတစ္စီးကလည္း မီးပိြဳင့္တစ္ခု၏ မီးစိမ္းၿပခ်ိန္ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနခဲ့သည္။
ဤေဆး႐ုံသံကုတင္ေပၚေရာက္႐ွိခ်ိန္မွစ၍ အဖိုးအို၏ ခႏၶာကိုယ္သည္ ေကာ္ႏွင့္အေသကပ္ထားသကဲ့သို႔ မလႈပ္မယွက္ၿငိမ္သက္စြာ႐ွိေနခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ စူး႐ွေတာက္ပသည့္ သူ႔မ်က္လံုးေတြကေတာ့ တခ်က္မွအၿငိမ္မေနပဲ ေဆး႐ုံအၿပင္ဖက္ပန္းၿခံတစ္ခုလံုးကို ေ၀့၀ိုက္၍ တစ္စံုတစ္ခုကို စိတ္အားထက္သန္စြာ ႐ွာေဖြေနခဲ့သည္။ သူ႔အေတြးေတြထဲမွာလည္း တစ္ေယာက္တည္း တီးတိုးစကားေတြ မြတ္သိပ္စြာေရ႐ြတ္ေနသည္။
“လိပ္ၿပာရယ္…ေရာက္လာပါေတာ့လား။ ငါ့မွာေတာ့ တစ္ဘ၀စာ ပန္းပြင့္ေတြ ငါးမွ်ားခ်ိတ္မွာ သီၿပီး မင္းကိုထိုင္မွ်ားေနခဲ့ရတာ။ ပြင့္ဖတ္ေတြၾကားမွာမ်ား မင္း....ပုန္းေအာင္းေနခဲ့တာလား….”
ဆရာ၀န္က တစ္ကိုယ္လံုးရစရာမ႐ွိေအာင္ အ႐ုိးေတြေၾကမႊေနေသာ အဖိုးအိုကို ဂ႐ုဏာသက္စြာၾကည့္ရင္း
"အဘကိုယ္တိုင္ သစ္ပင္ေပၚတက္ၿပီး ခူးရေလာက္ေအာင္ ဘာသီးေတြမိုလို႔လည္း အဘရာ"
"လိပ္ၿပာသီး"
"ဗ်ာ........လိပ္ၿပာသီး.........."
"ဟုတ္တယ္...လိပ္ၿပာသီးတက္ခူးတာ"
ဆရာ၀န္က အလန္႔တၾကားနွင့္ ေနာက္သို႔ေၿခတစ္လွမ္းဆုတ္လိုက္ရာ လိပ္ၿပာပံုပါေသာ အဖိုးအို၏ ေသာက္ေရခြက္ကို သူ႔လက္နွင့္ မေတာ္တဆတိုက္မိသြားသည္။
"ခြမ္း..."
မာေၾကာႄကြပ္ဆပ္ေနေသာ လိပ္ၿပာေတာင္ပံေတြ ၾကမ္းၿပင္ေပၚ အပိုင္းအစေတြအၿဖစ္လြင့္စင္၍ ၿပန္႔က်ဲသြားသည္။
အဖိုးအိုကေတာ့ သစ္ကိုင္းဖ်ားတြင္ နားေနေသာ လိပ္ၿပာတစ္ေကာင္ကို ဖမ္းယူဖို႔အားထုတ္ရင္း ေၿခေခ်ာ္လက္ေခ်ာ္ၿဖစ္ကာ သစ္ပင္ေပၚမွ ၿပဳတ္က်ခဲ့ရသည္။
ထို႔ေနာက္ မာေၾကာႄကြပ္ဆပ္ေနေသာ သူ႔အ႐ိုးမ်ား သူ႔ခႏၶာကိုယ္အတြင္း အပိုင္းအစေတြအၿဖစ္လြင့္စင္၍ ၿပန္႔က်ဲသြားခဲ့သည္။
လိပ္ၿပာႏွစ္တစ္ခုမွာ ေမြးခဲ့ေသာ အဖိုးအို လိပ္ၿပာတစ္ေကာင္ဖမ္းယူဖို႔ႀကိဳးစားခဲ့ရင္း အခုေတာ့ ေဆး႐ုံတစ္ခုေပၚမွာ သူ႔ကိုယ္ပိုင္လိပ္ၿပာေတြ လြင့္ထြက္မသြားေအာင္ အားယူ၍တိုက္ခိုက္ေနခဲ့ရၿပီ။
ဆရာ၀န္ကေတာ့ အဖိုးအို၏ အၿဖစ္အပ်က္ဆိုးမ်ားကိုၾကည့္ရင္း လိပ္ၿပာလြင့္လုမတတ္ ခံစားေနရသည္။
"အင္းေလ ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ သူ႔မိသားစုကေတာ့ သူ႔အသက္ကိုမွီေလာက္ပါတယ္ေလ။ အဖိုးအိုကလည္း သူတို႔အလာကို အားတင္းၿပီးေစာင့္ေမွ်ာ္ေနခဲ့တာပဲ"
ဆရာ၀န္က ေမး႐ုိးႀကီးေတြတင္းခံရင္း တစ္စံုတစ္ခုကို စိတ္အားထက္သန္စြာ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနခဲ့ေသာ အဖိုးအိုကိုၾကည့္၍ တီးတိုးေရ႐ြတ္ေနသည္။
သို႔ေသာ္ ဆရာ၀န္ေတြးေနသလို အဖိုးအိုက သူ႔မိသားစုကိုေစာင့္ေမွ်ာ္ေနၿခင္းေတာ့ မဟုတ္။ သူ႔ေစာင့္ဆိုင္းေနေသာ အရာမွာ သူငယ္စဥ္ကတည္းက႐ွာေဖြေနခဲ့ေသာ အမည္းေရာင္
လိပ္ၿပာတစ္ေကာင္ပင္ၿဖစ္သည္။
လိပ္ၿပာမွလြဲ၍ မည္သည့္အရာကိုမွ စိတ္၀င္စားခ်င္းမ႐ွိခဲ့ေသာသူ ဘ၀ကို လိပ္ၿပာေတာင္ပံေတြေအာက္၌ ပုန္းးခိုရင္းကုန္လြန္ေစခဲ့သည္။ လိပ္ၿပာအမ်ိဳးေပါင္း ၁၇၅၀၀ ႐ွိသည့္အနက္ အေခ်ာဆံုး၊ အလွဆံုးဆိုတဲ့ လိပ္ၿပာေတြကို လိုက္လံဖမ္းယူရင္း ၀တ္မံႈေတြၾကား၌သာ သူ႔ဘ၀ကို ၿမဳပ္ႏွံခဲ့သည္။
သို႔ေသာ္ သူ အလိုခ်င္ဆံုးခဲ့လိပ္ၿပာသည္ တစ္ကိုယ္လံုး၌ မဟူရာေရာင္မ်ား အတိၿပီးေနေသာ အမည္းေရာင္ လိပ္ၿပာဘုရင္မတစ္ေကာင္ပင္ၿဖစ္သည္။ ထိုအမည္းေရာင္လိပ္ၿပာဘုရင္မကို ေတာေတာင္ေတြထဲအထိ သူလိုက္လံ႐ွာေဖြခဲ့ေသာ္လည္း ဒီေန႔ထိ သူ႐ွာမေတြ႔ခဲ့။
ထိုေန႔ကလည္း သူ႔အိမ္အၿပင္ဘက္ သစ္ပင္ေပၚ၌ အမည္းေရာင္ လိပ္ၿပာတစ္ေကာင္ လာနားေနတာကိုၿမင္ခဲ့ရၿပီး သူတသက္လံုး ႐ွာေဖြေနခဲ့ေသာ လိပ္ၿပာထင္၍ ရင္ေတြခုန္ခဲ့ရကာ ထိုလိပ္ၿပာကို ဖမ္းဆီးရန္ သူ အပင္ေပၚသို႔ ေလွကားေထာင္၍ အငမ္းမရ လွမ္းတက္ခဲ့သည္။
သို႔ေသာ္ အနီးကပ္ေသခ်ာစြာ ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ လိပ္ၿပာ၏ေတာင္ပံထိပ္နား၌ အၿဖဴေရာင္အစက္အေၿပာက္ အနည္းငယ္ပါ႐ွိေနသည္ကို စိတ္ပ်က္စြာၿဖင့္ သူေတြ႔လိုက္ရသည္။ ပို၍ေသခ်ာေစရန္ ေရွ႕သို႔အနည္းငယ္ထပ္တိုးလိုက္စဥ္ သူ ေၿခေခ်ာ္၍ သစ္ပင္ေပၚမွ ဒလိမ့္ေခါက္ေကြးႏွင့္ ၿပဳတ္က်ခဲ့ရၿခင္းၿဖစ္သည္။
တကိုယ္လံုး႐ွိ အ႐ုိးမ်ားက်ိဳးေၾကကာ သူေမ့ေၿမာသြားခဲ့ၿပီး သူ႔ၿခံအလုပ္သမားက သူ႔ကိုေဆး႐ုံသို႔ အေရးေပၚလိုက္ပို႔ခဲ့ရသည္။ သို႔ေသာ္ မၿပီးၿပတ္ေသးေသာ ကိစၥတစ္ခုအတြက္ သူခ်က္ခ်င္းမေသနိုင္ေသးပဲ အနည္းငယ္သတိရလာသည္ႏွင့္တၿပိဳင္နက္ ထိုမေတြ႔႐ွိခဲ့ရေသးေသာ လိပ္ၿပာကိုသာ တမ္းတေနခဲ့မိသည္။
ဆရာ၀န္က ဒီအတိုင္းထိုင္ေစာင့္ေနရတာကို လိပ္ၿပာမလံုေတာ့ပဲ ကုတင္ေၿခရင္းမွ အဖိုးအို၏လူနာမွတ္တမ္းကို ္လွန္ေလာ၍ ၾကည့္႐ႈေနလိုက္သည္။
အမည္ - ဦးလြမ္းလိပ္ၿပာ
အဖအမည္-ဦးပန္းခ်စ္
ေမြးသကၠရာဇ္-၂၀.၀၂.၁၉၄၂
အလုပ္အကိုင္-လိပ္ၿပာေဗဒပါရဂူ
ေနရပ္လိပ္စာ- အမွတ္(၁၉၆)၊ သတိပ႒ာန္လိပ္ၿပာလမ္းသြယ္၊ ေငြလိပ္ၿပာေဂဟာ
.........................................
.........................................
.........................................
.........................................
.........................................
လူနာ႐ွင္- ေဒၚ၀တ္မံႈပြင့္
ေတာ္စပ္ပံု-သမီး
ဖုန္းနံပါတ္-၀၁၂၀၀၅၈၇
ဆက္သြယ္ရန္လိပ္စာ - ေ႐ႊလိပ္ၿပာစားေသာက္ဆိုင္၊ အမွတ္(၁၂၇)၊ ပန္းၿခံလမ္း
ၿပီးေတာ့မွ ဆရာ၀န္က တစ္စံုတစ္ခုကို သတိရသြားသလိုႏွင့္
"အၿပင္မွာ ေလစိမ္းေတြ တိုက္ေနတယ္ အဘရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္ ၿပတင္းေပါက္ကို ပိတ္လိုက္ပါရေစ"
အဘိုးအိုက နာက်င္ကိုက္ခဲေနေသာ သူ႔ဦးေခါင္းကို လႈပ္သည္ဆို႐ုံမွ်လႈပ္ၿပရင္း သူသေဘာမတူေၾကာင္းကို အခ်က္ၿပလိုက္သည္။
"လိပ္ၿပာေတြက ေလစိမ္းေတြ႐ွိတဲ့ ေနရာမွာပဲေပ်ာ္တာ။ တစ္ကမာၻလံုးမွာ ေလစိမ္းေတြတိုက္ေနၾကပါေစ"
ဆရာ၀န္က ဘာကိုမွနားမလည္နိုင္ေတာ့။ ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ သူကေတာ့ သူ႔မိသားစုေတြ ေရာက္လာသည့္ အခ်ိန္အထိ အဖိုးအို၏အသက္ကို ရသေလာက္ဆြဲဆန္႔ထားခ်င္သည္။
ၿပတင္းေပါက္ေတြကေတာ့ လိပ္ၿပာေတြေတာင္ပံခတ္ေနသလို တဖ်တ္ဖ်တ္နွင့္ ေလတိုက္လိုက္တိုင္း နံရံကိုလာ၍ ႐ုိက္ခတ္ေနၾကသည္။
တၿဖည္းၿဖည္းႏွင္ အဖိုးအို၏ အသက္႐ႈသံေတြၿပင္းလာသည္။ ဆရာ၀န္ကနားက်ပ္ကိုယူ၍ အဖိုးအို၏ရင္ဘတ္ကို စမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ အသံေတြက သူၾကားဖူးေနၾက အသံေတြမဟုတ္။ ၀ီေခၚေနေသာအသံေပါင္းစံုက အဖိုးအို၏ရင္ဘတ္ထဲတြင္ လိပ္ၿပာအေကာင္ေပါင္းမ်ားစြာ ပ်ံသန္းေနသည့္ အသံမိ်ဳး..။
ပန္းေပါင္းစံု ဖူးပြင့္ေ၀ဆာေနေသာ လိပ္ၿပာဥယာဥ္ႀကီးတစ္ခုထဲ ေရာက္႐ွိသြားသလို သူခံစားလိုက္ရသည္။ အဘိုးအိုကေတာ့ သူ႔လက္ႏွစ္ဖက္ကို လိပ္ၿပာေတြေတာင္ပံယွက္၍ အနားယူေနသည့္ ပံုစံမ်ိဳး ရင္ဘတ္ေပၚေခြတင္ကာ အၿပင္သို႔ၿငိမ္သက္စြာ စိုက္ၾကည့္ေနဆဲ ၿဖစ္သည္။
လိပ္ၿပာကေတာ့ ေရာက္မလာေသး...........။
"ဖိုးဖိုးႀကီးဆီ မေရာက္ေသးဘူးလား ေမႀကီးရဲ႕"
ရင္ဘတ္တြင္ ေ႐ႊေရာင္လိပ္ၿပာပံု ရင္ထိုးေလးထိုးထားေသာ ကေလးငယ္က လိပ္ၿပာေရာင္စံုပံုလွလွေလးေတြပါေသာ စာအုပ္ကိုလွန္ၾကည့္ေနရင္း ကားေမာင္းေနေသာ မိခင္ကိုလွမ္း၍ေမးလိုက္သည္။
"ေရာက္ေတာ့မွာပါ သမီးရယ္။ ေဟာ...ဟိုေရွ႕က ပန္းၿခံႀကီးေက်ာ္ရင္ သမီးရဲ႕ ဖိုးဖိုးႀကီးကို တင္ထားတဲ့ေဆး႐ုံကို ေရာက္ၿပီကြယ့္"
ေရႊလိပ္ၿပာစားေသာက္ဆိုင္ပိုင္႐ွင္ ေဒၚ၀တ္မံႈပြင့္တစ္ေယာက္ စားေသာက္ဆိုင္လုပ္ငန္းမ်ားနွင့္ အလုပ္ပိေန၍ သူမ၏အေဖနွင့္ မေတြ႔ခဲ့ရတာ အေတာ္ၾကာခဲ့ၿပီ။ အခုလည္း မအားတဲ့ၾကားက သူ႔အေဖ သစ္ပင္ေပၚကၿပဳတ္က်ၿပီးေဆး႐ုံ ေရာက္ေနတယ္ၾကားေသာေၾကာင့္သာ လုပ္လက္စအလုပ္ေတြကိုၿပစ္၍ ေဆး႐ုံသို႔ ကမန္းကတန္းထြက္လာရၿခင္းၿဖစ္သည္။ ေဆး႐ုံ၀င္းအေ႐ွ႕ေရာက္ေတာ့ ကားကိုလိပ္ၿပာေကြ႔ေကြ႔ကာ ေဆး႐ုံ၀င္းထဲသို႔ ကားေခါင္းကို တည္၍ရပ္လိုက္္သည္။
အဖိုးအို၏ ဦးေခါင္းေတြကေတာ့ တည္လို႔မရေလာက္ေအာင္ပင္ ညႊတ္က်လုမတတ္ၿဖစ္ေနခဲ့ၿပီ။ သို႔ေသာ္သူ႔မ်က္လံုးေတြကေတာ့ အၿပင္ဘက္ပန္းၿခံထဲတြင္ ႐ုတ္တရက္ေပၚလာမည့္ လိပ္ၿပာကို သဲႀကီးမဲႀကီး႐ွာေဖြေနဆဲၿဖစ္သည္။ လိပ္ၿပာကေတာ့ ေရာက္႐ွိမလာေသး။
တစ္ကိုယ္လံုးေဖာ္ၿပလို႔မရေအာင္ နာက်င္သည့္ဘ၀မွ သူထြက္ခြါသြားခ်င္လွၿပီ။ ေနာက္ဆံုးေ၀ဒနာကို တင္းမခံနိုင္ေတာ့တဲ့အဆံုး အဖိုးအို စိတ္ေတြကို ၿဖည္းၿဖည္ေလွ်ာ့ခ်လိုက္သည္။
ေသြးခုန္နႈံးစက္မွ တတီတီၿမည္လာတဲ့ အသံကိုၾကားေတာ့မွ ဆရာ၀န္လည္း ေတြးေတာေနရာမွ သတိၿပန္၀င္လာသည္။ အဖိုးအိုရဲ႕ရင္ဘတ္ကို သူထိန္႔လန္႔တၾကား နားက်ပ္ႏွင့္စမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ယခင္ကတ၀ီ၀ီၿမည္ေနခဲ့ေသာ အသံမ်ား မ႐ွိေတာ့။ လိပ္ၿပာေတြ အိပ္ေမာက်ေနၾကၿပီ။
သို႔မဟုတ္ အၿခားတေနရာသို႔ ၀တ္မႈံကူးရန္ အုပ္စုလိုက္ထြက္ခြါသြားၾကၿပီ။
ဆရာ၀န္က အၿဖဴေရာင္အ၀တ္စကို အဖိုးအို၏ မ်က္နွာေပၚသို႔လႊမ္းခ်ံဳေပးလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ လူအေသအေပ်ာက္စာရင္းသြင္းရန္ ေဆး႐ုံ၏ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး႐ုံခန္းသို႔ ထြက္ခြါလာခဲ့သည္။ ၿငိမ္သက္ေနေသာ အခန္းထဲတြင္ေတာ့ တိုင္ကပ္နာရီခ်ိန္သီး႐ုိက္သံတစ္ခုသာ ေလးေလးမွန္မွန္ၿဖင့္ထြက္ေပၚေနသည္။
သို႔ေသာ္ အဖိုးအိုကေတာ့ မၾကားနိုင္ေတာ့။
ေနာက္ဆံုး၌ လိပ္ၿပာကေရာက္႐ွိလာခဲ့သည္။ အေတာင္ေညာင္းေနေသာ အမည္းေရာင္လိပ္ၿပာတစ္ေကာင္ ၿငိမ္သက္ေနေသာ အခန္းအတြင္း ဟိုဟိုဒီဒီ ၀ဲပ်ံရင္း နားခိုစရာ တစ္ေနရာကိုလိုက္လံ၍ ႐ွာေဖြေနခဲ့သည္။ ႐ွင္းသန္႔ေသာ အၿဖဴေရာင္ အ၀တ္စတစ္ခုကိုေတြ႔ေတာ့ ၀မ္းသာအားရနွင့္ သူ႔အေတာင္ေတြခ်က္ခ်င္း႐ုတ္ကာ သူ႔တစ္ကိုယ္လံုးကို ထိုေနရာေပၚသို႔ၿပစ္တင္လိုက္ၿပီး သက္ေတာင့္သက္သာၿဖင့္ အနားယူေနလိုက္သည္။
လိပ္ၿပာရပ္ေနေသာေနရာသည္ မိနစ္အနည္းငယ္အၾကာက တစ္စံုတစ္ခုကို မြတ္သိပ္စြာေစာင့္ၾကည့္ေနခဲ့ေသာ အဖိုးအို၏ မ်က္လံုးတစ္စံုတည္ရွိရာ ေနရာပင္ၿဖစ္သည္။
ထိုလိပ္ၿပာကား အဖိုးအို ဘ၀တစ္ခုလံုး ေစာင့္ေမွ်ာ္႐ွာေဖြေနခဲ့ေသာ လိပ္ၿပာဘုရင္မ (ေခၚ) ၀ိညာဥ္လိပ္ၿပာပင္ၿဖစ္ေတာ့သည္။
<မင္းတေစ>
သင္ သရဲရွိသည္ကုိ အယုံအႀကည္ရွိပါသလား။
ယုံႀကည္လွ်င္ သင္ သရဲၿမင္ဖူးပါသလား။
ၿမင္ဖူးလွ်င္ မည္သုိ ့မည္ပုံ ၿမင္ဖူးပါသလား။
ကၽြႏု္ပ္ အမည္ သက္ပုိင္။ ကၽြႏ္ုပ္ အသက္ ၂၀ ႏွစ္တြင္ ေသဆုံးခဲ့သည္။ မုိးသည္းထန္စြာရြာေသာ ေန ့တစ္ေန ့၌ ဓာတ္တုိင္တစ္တုိင္အနားတြင္ လူမသိသူမသိ ဓာတ္လုိက္ ေသဆုံးခဲ့ၿခင္းၿဖစ္သည္။
ကၽြႏု္ပ္ေသၿပီးေသာ္ ကၽြႏု္ပ္၏ အေလာင္းေကာင္ (ေခၚ) ကုိယ္ခႏၡာႀကီးကုိ ေၿမၿမွပ္ပစ္ႀကေတာ့မည္။ ေတာ္ေသးသည္။ စာေရးသူကၽြႏု္ပ္သည္ ေၿမၿမွပ္ခံေနရေသာ ကုိယ္ခႏၡာထဲတြင္ မရွိေတာ့ေသာေႀကာင့္။ ၿဖစ္ခ်ိန္တန္ၿဖစ္၊ ပ်က္ခ်ိန္တန္ပ်က္ ဟူေသာ စကားသာမွန္ခဲ့လွ်င္ ကၽြႏု္ပ္အား ကုိယ္ခႏၡာမွ ထုတ္ယူေပးလုိက္ေသာ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားမ်ားကုိ ေက်းဇူးတင္ရေပမည္။ ၄င္းတုိ ့သာမရွိ၍ ကၽြႏု္ပ္ကုိ ကုိယ္ခႏၡာအတြင္းမွ မထုတ္ယူခဲ့လွ်င္ ထုိသုဘရာဇာ ကုလားမဲက တူးခ်ိန္တန္တူး ၿမွပ္ခ်ိန္တန္ၿမွပ္ရာတြင္ ကန္ ့လန္ ့ကန္ ့လန္ ့ႏွင့္ ႏွစ္မြန္းေသာ၊ က်ပ္ပိတ္ေသာ၊ အထီးက်န္ေသာ ေ၀ဒနာမ်ားကုိ မခ်ိမဆန္ ့ခံရေပလိမ့္မည္။ ပ်က္ခ်ိန္တန္လွ်င္ပ်က္ေလ့ရွိေသာ လွ်ပ္စစ္မီးတီထြင္သူ အယ္လ္ဒီဆင္ကုိ ေက်းဇူးတင္ထုိက္ေပသည္။ ၄င္းေက်းဇူးၿဖင့္ ကၽြႏု္ပ္က ကႊ်င္းေဘးရပ္လ်က္ ၿပဳံးၿပဳံးႀကီး။
ေသသူကုိ ေၿမၿမွပ္၊ သၿဂၤိဳလ္မႈၿပဳေသာ္ အသုဘေခၚသည့္ ကၽြႏု္ပ္အတြက္ရည္ရႊယ္ေသာ ဤအခမ္းအနားႀကီးသည္ ကၽြႏု္ပ္ၿမင္ဖူးသမွ် အသုဘမ်ားႏွင့္မတူ၊ အုပ္အုပ္ႀကပ္ႀကပ္ မစည္ကားေသာ္လည္း ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္အလွ်ဴပြဲကဲ့သုိ ့။ ကေလးငယ္ေတြကလည္း ကေလးငယ္ေတြ အေလ်ာက္အထိန္းအကြပ္မရွိ ေသာက္ကညင္းေဂ်ာ္ထ၊ ေဂၚလီ႐ုိက္၊ ဖိနပ္ပစ္၊ စုံေနေအာင္ကစားကာေပ်ာ္ၿမဴး၊ လူႀကီးေတြက လည္းလူႀကီးေတြအေလ်ာက္
ေက်ာင္းဆယ္ေခါက္သြားစရာမလုိပဲ ဆယ္ေခါက္စာ ကုသုိလ္ေတြနဲ ့တစ္လုံးတစ္၀ႀကီးရယ္။ ေယာက်ာ္းေတြက ႏုိင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ အားကစားစုံေအာင္ စကားေတြေဖာင္ဖြဲ ့၊ မိန္းမေတြကလည္း ဟုိ႐ုပ္ရွင္ကားက ဟုိလုိ၊ ဟုိေကာင္က သည္လုိစသၿဖင့္ အတင္းအဖ်င္းေတြစုံလင္စြာ။ ကၽြႏု္ပ္ႏွင့္ လၻက္ရည္ေသာက္ေနႀက ရြယ္သူသူငယ္ခ်င္းအခ်ဳိ ့သာ မဲ့တဲ့တဲ့ႏွင့္ ေမႊေဖာ္ေမႊဖက္အတြက္ တရႈံ့ရႈံ့ႏွင့္။ သူမ်ားေပ်ာ္လုိ ့မေပ်ာ္ႏုိင္ဘူး။ အဖ်က္ေကာင္ေတြေပါ့။ ကၽြႏု္ပ္ကေတာ့ ကုိယ့္ပြဲလာ ပရိတ္သတ္ကုိ အၿပဳံးပန္းအမ်ဳိးမ်ဳိးႏွင့္ တစ္ဟီးဟီး တဟားဟား ရယ္ကာဧည့္၀တ္ၿပဳ၊ ေက်ာင္းဆယ္ေခါက္စာကုသုိလ္ေတြ ေပးေနတုန္း။ ထုိစဥ္ခဏ ပြက္ေလာရုိက္ေနေသာလူအုပ္ႀကီးမွာ ရုတ္တရက္ တိတ္ဆိတ္သြားသည္။ ကၽြႏု္ပ္ ရယ္သံအခ်ဳိ ့သာက်န္။ ကၽြႏု္ပ္လည္း အံ့ႀသ၍ ကုိုယ္ရွိန္သတ္ အရယ္ရပ္လုိက္ကာမွ ၄င္းတုိ ့က ဟုိဟုိသည္သည္က်ီးကန္းေတာင္းေမွာက္ႀကည့္၊ ပါးစပ္ကလည္း ပြစိပြစိႏွင့္ ဟုိရြတ္သည္ရြတ္ လႈပ္ရွားလာသည္။”ဟ..ဘယ္လုိတုန္း ဒီပြဲမွာ ငါကအႀကီးအကဲပဲ၊ ငါပဲအတြင္းေရးမႈး၊ ငါပဲ အခမ္းအနားမႈး၊ ငါပဲ…ငါပဲ ဟာကုိ သူတုိ ့ကဘာကုိ ပြစိပြစိလုပ္ႀကသနည္း။ အသုဘမွာငုိမွပဲ…” ။ ကၽြႏု္ပ္ ငုိခ်လုိက္သည္။ “ဗ်ဲ…” ခနဲဆုိရုံ အသံထြက္တယ္ဆုိရုံေလး ေရႊပြဲလား ပရိတ္သတ္ေတြက ေၿပးလုိက္တာ ကစဥ့္ကလ်ားႏွင့္ ဆႏၵၿပလုိ ့ ေသနတ္နဲ ့လုိက္ပစ္တဲ့အတုိင္းပဲ။ တူးခ်ိန္တန္တူးထားတဲ့ သေကာင့္သား သုဘရာဇာလည္း ေပါက္တူးကုိင္ၿပီးေၿပးလုိက္လာ ကၽြႏု္ပ္ ကုိယ္ခႏၡာႀကီးကုိ သည္အတုိင္းထားသြား ပါကလား။ (သည္အတုိင္းဆုိရင္းမွာ ေၿမႀကီးေပၚ၌ထားသြားၿခင္းၿဖစ္သည္။ အကီ် ၤ၊ လုံခ်ည္ ပါပါသည္။) ငုိလဲေၿပး၊ ရယ္လဲ ပြစိပြစိ၊ ေထာက္ခံပါသလားလုိ ့ေအာ္မွ ေနာက္ကေန ေထာက္ခံပါတယ္လုိက္ေအာ္မယ့္ လူစားေတြပဲ။ “မထူးပါဘူး၊ ငါ့ခႏၡာကုိယ္ ငါပဲ ကၽႊင္းထဲခ်ရပါ့။ ေၿမႀကီးေတြေတာ့ သူဟာသူလာဖုိ ့ပါေစ…ရာရာစစ….”
ကၽြႏု္ပ္၏ အသုဘမည္သုိ ့မည္ပုံ ဤမွ် ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ေကာင္းခဲ့သနည္း။
ကၽြႏု္ပ္သည္ တစ္ေကာင္ႀကြက္။ လူတြင္ အေဖတစ္ခု၊ အေမတစ္ခု ႏွစ္ခုရွိႀကသည္ဟုဆုိသည္။ ကၽြႏု္ပ္ ထမင္းစားတတ္စအရြယ္တြင္ အေဖတစ္ခု ႏွင့္ အေမတစ္ခု တုိ ့မွာ ထမင္းမစားႀကေတာ့။ ကၽြႏု္ပ္လည္း သူတုိ ့အား ထမင္းစားေစာင့္ရန္ မလုိဟုသိရသည္။ ကၽြႏု္ပ္ ႀကီးေတာ္ႀကီးႏွင့္ေနသည္။ ႀကီးေတာ္တစ္ခု၊ တူေတာ္တစ္စုံတုိ ့ေနလာႀကရာ ကၽြႏု္ပ္ ႏုိ ့ေသာက္တတ္ေသာ အရြယ္ (လၻက္ရည္ဆုိင္ ထုိင္၍ႏြားႏုိ ့ေသာက္ေသာအရြယ္) ၌ ႀကီးေတာ္ႀကီးသည္ ယခုကၽြႏု္ပ္ကဲ့သုိ ့ အခမ္းအနားက်င္းပသြားခဲ့သည္။ ႀကီးေတာ္ႀကီး၏ အခမ္းအနားတြင္ ကၽြႏု္ပ္ ႏွာခ်ီးထြက္သည္အထိငုိသည္။ ယခုကဲသုိ ့ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ေကာင္းမွန္းသိခဲ့လွ်င္ ကၽြႏု္ပ္ ႀကီးေတာ္ႏွင့္ လုိက္သြားမိေပလိမ့္မည္။ ကၽြႏု္ပ္ေနာက္မက်ေသးပါ။ ကၽြႏု္ပ္ေနာက္တြင္ ေရာက္လာမည့္ သက္ႀကီးရြယ္အုိမ်ား၊ သက္တူတန္းတူမ်ားမ်ားစြာ က်န္ရွိေနေသးသည္။ ကၽြႏု္ပ္တစ္ကုိယ္ေကာင္း မဆန္သင့္ေပ။ ကၽြႏု္ပ္ႏွင့္ ရင္းႏွီးေသာ၊ ကၽြႏု္ပ္ခ်စ္ခင္ေသာ သူမ်ားကုိ ေၿပာၿပရေပဦးမည္။ ေကာင္းသည့္ကိစၥဆုိလွ်င္ ရင္းႏွီးသူ၊ ခ်စ္ခင္သူ တုိ ့ကုိသာဦးစားေပးသင့္ေပသည္။
ကၽြႏု္ပ္ ခႏၡာကုိယ္ႀကီးကုိ ႏႈတ္ဆက္၍ အိမ္ၿပန္ခဲ့သည္။ကၽြႏု္ပ္အနီးသုိ ့မ်က္ႏွာစိမ္းတစ္ေယာက္ လာကာ “မင္း ဘယ္ကလဲ၊ ဘယ္ကုိလဲ။ ဘာလုပ္ဖုိ ့လဲ၊ ဘာေကာင္လဲ”..
ကၽြႏု္ပ္။ ။”ဟ… ဘီးဂ်ဲက ခ်ဲလွခ်ည့္လား၊ က်ဳပ္က က်ဳပ္အိမ္က်ဳပ္ၿပန္မလုိ ့။ ခင္ဗ်ားက ဘယ္သူလဲ။ ဘာလဲ။ ”..
မ်က္ႏွာစိမ္း။ ။"ႀသ... ငါကသည္ေနရာမွာ အႀကီးအကဲပဲ။ မင္းက ယမန္ေန ့က ဓာတ္လုိက္ေသသြားတဲ့ေကာင္မဟုတ္လား။ ငါက မင္းေသတဲ့အခ်ိန္မွာ အဲဒီဓာတ္တုိင္အနားမွာ ရွိတယ္ကြ။ ဟားဟား။ မင္း တြန္ ့လြန္ ့တြန္ ့လြန္ ့နဲ ့ဗရိတ္ဒန္ ့(စ္) ဆြဲေနတာ"
ကၽြႏု္ပ္။ ။"အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္အနား ဘယ္သူမွမရွိပါဘူးဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားရွိလည္း ခင္ဗ်ားလည္းဓာတ္လုိက္မွာပဲ။ အဲဒီအနီးတ၀ုိက္ေရထဲ လွ်ပ္စစ္စီးေနတာပဲ ဟာကုိ"
မ်က္ႏွာစိမ္း။ ။"ငါကသရဲပဲ။ ဓာတ္လည္းမလုိက္ဘူး။ မင္းလည္းငါ့ကုိ မၿမင္ရဘူး။ "
ကၽြႏု္ပ္။ ။"အခုက်ဳပ္ ခင္ဗ်ားကုိၿမင္ရသားပဲ"
မ်က္ႏွာစိမ္း။ ။"မင္းလဲသရဲၿဖစ္မွေတာ့ ၿမင္ရေတာ့မေပါ့"
ကၽြႏု္ပ္။ ။"သရဲ.....က်ဳပ္ကသရဲ"
မ်က္ႏွာစီမ္း။ ။"ကုိယ္လူက သရဲၿဖစ္ေနၿပီ။ ကုိယ္လူ လူ ့ဘ၀ကဘာေကာင္းမႈကုသုိလ္ လုပ္ဖူးသလဲ။ အဲဒါေတြအမွတ္ရၿပီး ၿမဳိ ့ေစာင့္နတ္မင္းဆီမွာ မင္းေနစရာသြားေတာင္းေပေတာ့။ မင္းအိမ္က မင္းနဲ ့ဘာမွမဆုိင္ေတာ့ဘူးကြ။ ဟား..ဟား ကုိယ္လူက သိပ္ႏုံတဲ့သရဲပဲ၊ လစ္ၿပီကြယ္"
ကၽြႏု္ပ္ သရဲၿဖစ္မွန္းမသိၿဖစ္ေနၿပီ။ ႀသ.. ဒါေႀကာင့္ ငါ့ရီသံ၊ ငုိသံေတြကုိ လူေတြႀကားၿပီးလန္ ့တာကုိး။ ပုံၿပင္ထဲက သရဲလုိ ငါက မ်က္လုံးၿပဴးႀကီး၊ လွ်ာတန္းလန္း အရွည္ႀကီးလည္းမဟုတ္ဘူး။ ပုံမွန္လူလုိပါပဲလား။ ကၽြႏု္ပ္ သရဲၿဖစ္ရသည္ကုိ သေဘာေတြ ့သြားသည္။ လူေတြကို လုိက္စမည္။ ေနာက္မည္။ လုပ္ခ်င္တာလုပ္လုိ ့ရၿပီေပါ့။ ကၽြႏု္ပ္အိမ္ ကၽြႏု္ပ္ႏွင့္ မသက္ဆုိင္ေတာ့ဟူေသာအဆုိကုိ ေတာ့ကၽြႏု္ပ္လက္မခံခ်င္။ ကၽြႏု္ပ္ အိမ္ကုိဆက္ေလွ်ာက္သြားသည္။ ကၽြႏု္ပ္အိမ္၌ လူမ်ားစည္ကားေနဆဲ။ ဖဲရုိက္သူရုိက္၊ အတင္းတုပ္သူတုပ္ေနသူေတြၿပည့္ေနသည္။ ကၽြႏု္ပ္ေသ၍ ၀မ္းနည္းေနသူတစ္ဦးမွ်ပင္မေတြ ့။ ကၽြႏု္ပ္အိမ္ရွိအဖုိးတန္ပစၥည္းမ်ားလည္း မရွိေတာ့။ ႀသ..သည္အခမ္းအနားႀကီးက ငါ့ပစၥည္းေတြ အေရေဖ်ာ္ၿပီးလုပ္ႀကတာကုိး။ ထုိစဥ္ မ်က္ႏွာစိမ္းတစ္ေယာက္ ကၽြႏု္ပ္ကုိစကားလာေၿပာၿပန္သည္။ သူကုိသူ အိမ္ေစာင့္နတ္ဟုဆုိသည္။ ကၽြႏု္ပ္အား သည္ေန ့မွစ၍ ေနာက္ခုႏွစ္ရက္အထိသာ အိမ္ထဲ၀င္ထြက္ခြင့္ရွိေႀကာင္း ရာဇသံေပးသြားသည္။ ကၽြႏု္ပ္အိမ္ထဲ ေလွ်ာက္ႀကည့္ေနရင္းႏွင့္ပင္ အာရုံဦးတြင္ ဘုန္းႀကီးမ်ားေရာက္လာသည္။ ရပ္ကြက္လူႀကီးႏွင့္ အၿခားဧည့္မ်ားလည္းပါလာသည္။ ကၽြႏု္ပ္ေရွ့ဆုံးတစ္ေနရာတြင္ ထုိင္လုိက္သည္။ ကၽြႏု္ပ္ေပၚသုိ ့ ရပ္ကြက္တကာလွည့္ အတင္းတုပ္ေနေသာ ဇီးကြက္မႀကီးေဒၚၿပဴး၏ တင္ပါးႀကီးက တက္ထုိင္ေတာ့သည္။ ကၽြႏု္ပ္လည္းအလ်င္အၿမန္ေရွာင္လုိက္ရသည္။ ဘုန္းႀကီးမ်ားၿပန္သြားႀကသည္။ ကၽြႏု္ပ္လည္းရပ္ကြက္ထဲလွည့္ပတ္ရင္း ရပ္ကြက္ထိပ္က နတ္ကြန္းသုိ ့သြားကာ ၿမဳိ ့ေစာင့္နတ္ထံ ေနရာတားေလရာ နတ္မင္းက ကၽြႏု္ပ္လူ ့ဘ၀တြင္ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈလုပ္ခဲ့သည္မ်ားကုိ စဥ္းစားေစသည္။ ကၽြႏု္ပ္အတြက္ ေနထုိင္စရာ အတည္တက်မရွိ။ ကၽြႏု္ပ္တြင္ ေကာင္းမႈကုသုိလ္မရွိခဲ့။
ကၽြႏု္ပ္နတ္ကြန္းမွ ၿပန္ကာရပ္ကြက္ထဲ ေလွ်ာက္သြားေနသည္။ ကၽြႏု္ပ္ ထုိင္ေနက် လၻက္ရည္ဆုိင္၏ ေနရာလြတ္တခုတြင္ ၀င္ထုိင္သည္။ လၻက္ရည္မွာရန္ လွမ္းေခၚသည္။ စာပြဲထုိးမွ မႀကား။ သူတင္မက မည္သူမွလည္းႀကားပုံ မေပၚ။ ကၽြႏု္ပ္သူငယ္ခ်င္းမ်ား ေရာက္လာသည္။ ကၽြႏု္ပ္ထုိင္ေနေသာ စားပြဲတြင္လာထုိင္ႀကသည္။ စကားမ်ားေၿပာႀကသည္။ ကၽြႏု္ပ္၀င္ေၿပာသည္။ ၄င္းတုိ ့က မႀကား။ အေရးတစက္မွ်ပင္မလုပ္။ သူတုိ ့ေၿပာခ်င္တာေၿပာႀကသည္။ ကၽြႏု္ပ္ စားပြဲ၀ုိင္းေပၚရွိ မုန္ ့မ်ားကုိ ႏႈိက္စားေသာ္လည္းမရ။ ၄င္းတုိ ့ဟာ၄င္းတုိ ့စားေသာက္က ပုိက္ဆံရွင္းၿပန္သြားႀကသည္။ ကၽြႏု္ပ္စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ႏွင့္ လမ္းထိပ္ထြက္ခဲ့သည္။ ယခုဆုိ ကၽြႏု္ပ္ တကယ္ပင္ အထီးက်န္ေနေပၿပီ။ ဘိန္းမုန္ ့ဆုိင္အနီးက ကၽြႏု္ပ္ဘိန္းမုန္ ့ေကၽြးေနႀက ေခြးပင္ကၽြႏု္ပ္ကုိ ေဟာင္ကာ ေဟာင္ကာ ထြက္ေၿပးသည္။ ကၽြႏု္ပ္ အိမ္ၿပန္ခဲ့သည္။
ဒီလုိနဲ ့၇ ရက္ေၿမာက္ေသာေန ့ ကၽြႏု္ပ္ေတြ ့ၿပန္ၿပီ အိမ္ေစာင့္နတ္ႀကီး။ ကၽြႏု္ပ္ ဘုရားရွိခုိးတုိင္း အိ္မ္ေစာင့္နတ္ႀကီးက်န္းမာပါေစ ဆုေတာင္းေပးခဲ့ေသာ၊ ကၽြႏု္ပ္ႀကီးေတာ္ႀကီး ပူေဇာ္ပါ့သခဲ့ေသာခဲ့ေသာ၊ ေက်းဇူးေတြကုိ မွမေထာက္ ကၽြႏု္ပ္ေမြးကတည္းက ေနထုိင္ခဲ့ေသာ အိမ္ႀကီးမွ ကၽြႏု္ပ္ကုိ အားမနားလွ်ာမက်ဳိး ႏွင္ထုတ္ေတာ့သည္။ ေခၚေၿပာသူမဲ့၊ စေနာက္ေၿခာက္လန္ ့ရန္ေ၀းစြ ေနထုိင္စရာပင္မရွိေတာ့ေသာ ကၽြႏု္ပ္သရဲအၿဖစ္ပါလား။ ကၽြႏု္ပ္ လမ္းေဘးအုတ္ခုံေပၚတြင္ထုိင္ေနသည္။ လမ္းသြားလာမ်ားက ကၽြႏု္ပ္ကုိမၿမင္ပါ။ အခ်ဳိ ့ဆုိလွ်င္ ကၽြႏု္ပ္အေပၚသုိ ့အမႈိက္သရုိက္ေပါင္းစုံပင္ပစ္ခ်ေသးသည္။ ကၽြႏု္ပ္လမ္းထိပ္ေညာင္ပင္ႀကီး ဘက္သုိ ့ထြက္ခဲ့သည္။ "ေဟ့.. ေကာင္ေလး" ။ ကၽြႏု္ပ္ ႐ုတ္တရက္ေခၚသံေႀကာင့္ အသံလာရာသစ္ပင္ထက္သုိ ့ေမာ့ႀကည့္လုိက္သည္။ "အလုိ..ဦးေလးသိန္း... "။ ဦးေလးသိန္းဆုိသူကား အၿမဲတေစ အေႀကာတက္တတ္သူၿဖစ္သည္။ကၽြႏု္ပ္က ႏွိပ္ေပးေနႀကၿဖစ္သည္။ ကၽြႏု္ပ္အား လၻက္ရည္ဖိုးေပးေနႀကၿဖစ္သည္။ ရပ္ကြက္မွ လူခ်မ္းသာတစ္ဦးဟု ဆုိႏုိင္သည္။ သူ ့ေလာက္ေကာင္းမႈလုပ္သူလည္း သူတည္း။ သူအသုဘသည္ကား စည္ကားလွပါေရာလား။ ငုိမဲ့ေဆြမ်ဳိးေတြ၊ မိန္းမ၊ သားသမီးေတြ နဲ ့ေက်းဇူးခံေက်းဇူးစားေတြက မနည္း။ ကၽြႏု္ပ္ပင္သူ ့ ရက္လည္ဆြမ္းေႀကြးတြင္ သြားစားရင္း ၀မ္းနည္းခဲ့ေသးသည္။ ၄င္းလုိ အလွ်ဳေရစက္ လက္နဲ ့မကြာတဲ့သူက အဘယ္ေႀကာင့္ သရဲ၊ နာနာဘာ၀ဘုံသုိ ့ေရာက္ေနရသနည္း။ "မင္းေတြးေနတာေတြငါသိတယ္.... ငါဒီေညာင္ပင္ႀကီးမွာေနတာက ငါ့မိန္းမကုိဒီကေနေစာင့္ေနတာ။ မင္းမွာ အခုေနစရာမရွိဘူးမွတ္လား။ မင္းသည္ေညာင္ပင္မွာ ေနႏုိင္တယ္။" ကၽြႏု္ပ္ေက်းဇူးတင္ေႀကာင္းေၿပာသည္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြႏု္ပ္ ဤသရဲဘ၀တြင္ မေနလုိေတာ့။ စိတ္ပ်က္လွၿပီ။ လြတ္ေၿမာက္ခ်င္သည္။ လူေတြထံ အမွ်ေ၀၊ ေကာင္းမႈၿပဳေပးရန္ အကူအညီေတာင္း၍ လည္းမရ။ ေတာင္းခြင့္ႀကဳံႏုိင္လွ်င္လည္း ေႀကာက္လန္ ့တႀကားၿဖစ္ႀကသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ ကၽြႏု္ပ္ ေညာင္ပင္ေအာက္တြင္ထုိင္ေနေသာ အခါတြင္ ကၽြႏု္ပ္ကုိ ေသးၿဖင့္ပန္းရန္ဦးတည္လာေသာ သူမ်ားကုိလည္းေရွာင္ရွားရေသသည္။ ၄င္းတုိ ့ကုိ ကၽြႏု္ပ္က စကားၿဖင့္ေၿပာခြင့္မရွိ။ လက္ၿဖင့္လုပ္၍မရ။ ကၽြႏု္ပ္ သစ္ကုိင္းမ်ားခ်ဳိးခ်ၿခင္း၊ ေညာင္ေစ့ၿဖင့္ေပါက္ၿခင္းမ်ားသာၿပဳ၍ ေၿခာက္လွန္ ့တားၿမစ္သည္။ထုိသုိ ့ၿဖင့္ ကၽြႏု္ပ္သည္ သရဲသက္ပုိင္ဟူေသာ ဂုဏ္ထူးတစ္ခုၿဖင့္ နာမည္ႀကီးလာသည္။ တညေန ကၽြႏု္ပ္ သစ္ကုိင္းတစ္ကုိင္းတြင္ ထုိင္ေနစဥ္ ....
"အား.....သ...ရဲ.."
"ဘုတ္"
ဘုတ္ ဟူေသာအသံမွာ ကၽြႏု္ပ္လန္ ့၍ၿပဳတ္က်ၿခင္းၿဖစ္သည္။ ထုိသူက ေတာ့ လွည့္မႀကည့္ပဲ တခ်ဳိးတည္းေၿပးေတာ့သည္။ ၄င္းဟာ၄င္း ကံနိမ့္၍ ကၽြႏု္ပ္ကုိ ၿမင္ေတြ ့ခဲ့ေသာ္လည္း ရပ္ကြက္ထဲတြင္ကား ကၽြႏု္ပ္က မ်က္လုံးႀကီးၿပဴးၿပ၊ လွ်ာႀကီးထုတ္ၿပ၍ ေၿခာက္လွန္ ့ေနသည္။ အူေတြကလီစာေတြ ထုတ္ၿပသည္။ သစ္ပင္အၿမင့္ေပၚမွ ခုန္ခ်ၿပသည္ဟု တစ္ေယာက္စကား တစ္ေယာက္ စကားေတြ ကားကားၿပီး ေၿပာဆုိႀကသည္။ ကၽြႏု္ပ္ ကုိယ္ထင္ၿပခ်င္တုိင္းၿပ၍ မရပါ။ ကၽြႏု္ပ္ မ်က္လုံး မၿပဴးပါ။ လွ်ာရွိသည္။ မရွည္ပါ။ အူေတြႏွလုံးေတြလည္း ထုတ္ၿပ၍ မရပါ။ ကၽြႏု္ပ္ ဤမွ် ဆင္းရဲလွေသာဘ၀တြင္ ေနရေသာ္လည္း ၄င္းတုိ ့က ကၽြႏု္ပ္ထင္တုိင္းက်ဲေနသည္ဟုထင္ႀကသည္။ ပရိတ္ေတြ၊ ဘာေတြရြတ္ႀကသည္။ ေနာက္ဆုံး ကၽြႏု္ပ္သည္ ၄င္းတုိ ့ၿပဳေပးေသာေကာင္းမႈမ်ားေႀကာင့္ ကၽြႏု္ပ္လြတ္လပ္ခြင့္ရသည္။ ကၽြႏု္ပ္ ကုိယ္ခႏၵာ၏ပါးစပ္တြင္း၌ ကၽြႏု္ပ္ကုိ ထည့္ေပးလုိက္ေသာ ကူးတုိ ့ခ တမတ္ေစ့ကုိယူသည္။ ကၽြႏု္ပ္သြားရမည့္လမ္းကုိ ေရာက္မည့္ တံတားတခုရွိသည္။ တံတားအဆုံးတြင္ တံခါးတစ္ခုရွိသည္။ အပၸါယ္တံခါးလား၊ ဘာလား ကၽြႏု္ပ္မသိ။ တံခါးတဖက္တြင္ ဘာေတြရွိသည္၊ ဘာေတြၿဖစ္ေနသည္ ကၽြႏု္ပ္မသိ။ ကၽြႏု္ပ္တံခါးတစ္ဖက္သုိ ့ေရာက္လွ်င္ ဤစာကုိဆက္ေရးႏုိင္မည္မွာ မေသခ်ာေတာ့။ ေသခ်ာသည္ကလူၿပည္ကုိၿပန္လာခြင့္ရလွ်င္ ေဆးတစ္ခြက္ကုိေသာက္ရေပလိမ့္သည္။ ထုိေဆးကား ကၽြႏု္ပ္၏ အတိတ္ကုိ ေမ့ေစေပဦးမည္။ ထုိေႀကာင့္ ကၽြႏု္ပ္ ဤ ကၽြႏု္ပ္ႏွင့္ ဘ၀ၿခားသြားၿခင္း ေခါင္းစဥ္ ေပးထားေသာ စာတမ္းအား တံတား၏တစ္ဖက္ကမ္း၌ ထားခဲ့သည္။
ေလာကသည္ နာမည္ေခၚသံမ်ားႏွင့္ ဆူညံေနေသာ အရပ္ၿဖစ္သည္။
အေမေတြက ထမင္းစားဖို႔ လွမ္းေခၚၾကသည္။ (သားတို႔..ေရ)
သူငယ္ခ်င္းေတြက ေက်ာင္းသြားဖို႔ လမ္းမေပၚကေန လွမ္းေခၚၾကသည္။ (ေယာက္ဖတို႔...ေရ)
ခ်စ္သူေတြက ဖုန္းထဲက ႐ုပ္႐ွင္ၾကည့္ရန္ လွမ္းေခၚၾကသည္။ (ေမာင္တို႔...ေရ)
ေႄကြး႐ွင္က ေတြ႔တဲ့ေနရာမွာ ေႄကြးေပးရန္ လွမ္းေခၚၾကသည္။ (ေက်းဇူး႐ွင္တို႔...ေရ)
ဘယ္ေနရာ ေရာက္ေရာက္ လူတို႔၏နာမည္ေခၚသံကိုေတာ့ မၿပတ္ၾကားေနရသည္။
တခါတရံတြင္လည္း နာမည္ႏွင့္တြဲဖက္၍ ဂုဏ္ပုဒ္ေပါင္း ေသာင္းေၿခာက္ေထာင္ ေရာ၍ပါလာတတ္ၾကေသးသည္။
ေဒါက္တာေရခ်မ္း၊ ဆာအဲလက္စ္ဖာဂူဆန္၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး႐ြမ္းမဲ၊ အကယ္ဒမီညြန္႔၀င္း အစရွိသၿဖင့္ နာမည္ေတြနွင့္ပင္ ၿခိမ္းေၿခာက္လို႔ အားမရေသးပဲ ဂုဏ္ပုဒ္ေတြၿဖင့္ပါ ဖိသတ္ရန္ႀကိဳးစားေနၾကသည္။
သူကေတာ့ ဂုဏ္ပုဒ္ေတြဆိုလို႔ ကိုယ့္နာမည္ေတာင္ ကိုယ္မက္သည့္ေကာင္မဟုတ္။
ငယ္ငယ္ကေတာ့ မိဘေတြ အတင္းအဓမၼေပးခဲ့သည့္ နာမည္တစ္ခု႐ွိခဲ့ဘူးသည္။
သို႔ေသာ္လည္း ဟိုး...အရင္ကအၿဖစ္အပ်က္ေတြႏွင့္ ေရာေႏွာၿပီး ငယ္ငယ္က သူ႔နာမည္လည္း အတိတ္မွာက်န္ရစ္ခဲ့ၿပီဆိုေတာ့ သူအေသအၿခာ ၿပန္မမွတ္မိေတာ့။
ဘာမဟုတ္သည့္ နာမည္တစ္လံုးကိစၥႏွင့္ အတိတ္ဆိုတဲ့ေကာင္နဲ႔ ႐ႈပ္႐ႈပ္႐ွက္႐ွက္ေတြ ၿပန္မလုပ္ၿခင္ေတာ့တာလည္းပါသည္။
မိဘေတြမ႐ွိေတာ့တဲ့ေနာက္ သူထပ္မလိုၿခင္တဲ့ နာမည္အသစ္ေတြ အတင္းလာေပးမည့္ လူေတြကလည္း မ႐ွိခဲ့ေလေတာ့ သူကနာမည္မ႐ွိေသာ လူတစ္ေယာက္ရယ္လို႔ၿဖစ္လာရတာေပါ့။
နာမည္ေတြမ႐ွိေသာေၾကာင့္ သူ႔တြင္ မွတ္ပံုတင္မ႐ွိ၊ ဘြဲ႔လက္မွတ္မ႐ွိ၊ အလွႈခံၿဖတ္ပိုင္းမ႐ွိ၊ ၿပီးေတာ့ သူ႔ဆီကိုေရာက္လာမည့္ စာေတြမရွိ။
နာမည္မ႐ွိေသာ လူတစ္ေယာက္အၿဖစ္ အေတာ္အတန္ ေနသားက်ခဲ့ၿပီး နာမည္႐ွိေသာ လူတစ္ေယာက္အၿဖစ္သို႔ ေၿပာင္းလည္းေနထိုင္ဖို႔ ဆိုတာေတြကိုလည္း သူအားထုတ္မေနေတာ့။
တခါတေလ မလႊဲေ႐ွာင္သာလို႔ နာမည္ေတြေၿပာမွရမယ္ဆိုရင္လည္း သူ႔ပါးစပ္ထဲက သင့္ေတာ္မည္ထင္သည့္ ေတြကရာ နာမည္တစ္ခုခုကို ေကာက္ေပးၿပစ္လိုက္သည္သာ။
ထို႔ေၾကာင့္သူ၏နာမည္သည္ တခါတရံ၌ ေမာင္နတ္႐ွင္ေတာင္ၿဖစ္၍ တခါတရံ၌ ကိုအေဒါ့ဖ္ဟစ္တလာၿဖစ္သည္။ တခါတရံ၌ ဦးအိုဆမာဗင္လာဒင္ၿဖစ္၍ တခါတရံ၌ ေမာင္ၿမ၀တီမင္းႀကီးဦးစၿဖစ္သည္။ တခါတရံ၌ ကိုေဆာ့ကေရးတီးၿဖစ္၍ တခါတရံ၌ ဦးသီေပါမင္းၿဖစ္သည္။
ထို႔အၿပင္ သူသည္ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ၿဖစ္၍ နာမည္ကို ေမာင္၊ ကို၊ ဦးတို႔ၿဖင့္ စကိုစရလိမ့္မည္ဟုလည္း မယံုၾကည္။
ထို႔ေၾကာင့္သူ၏အမည္သည္ တခါတရံတြင္ မကိုရာဇန္အကြီနိုၿဖစ္၍ တခါတရံတြင္ ေဒၚမာသာထရီဆာၿဖစ္သည္။ တခါတရံတြင္ မကေလာ္ဒီယာ႐ွီဖာၿဖစ္၍ တခါတရံတြင္ ေဒၚဂ်ိဳးဂ်ိဳးၿဖစ္သည္။
ဒါေပမယ့္ အဲဒါေတြက သူ႔နာမည္အစစ္ေတြ မဟုတ္ေလေတာ့ တခါတေလ ထိုနာမည္႐ွင္တို႔ႏွင့္ ရင္းနွီးေသာ သူတို႔ကိုဆက္ဆံရေသာအခါ အခက္အခဲမ်ားၾကံဳရတတ္ေလသည္။
ထိုအခါမ်ား၌ မည္သူမွ်ေပးေလ့ေပးထ မ႐ွိေသာ နာမည္တစ္ခုခုကို႐ွာၾကံ၍ သူေပးရေတာ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူ၏နာမည္သည္ တခါတရံ၌ မေဆးလိပ္တိုဖင္ဆီခံၿဖစ္၍ တခါတရံ၌ ေမာင္မိတ္ကပ္တစ္ဘူးၿဖစ္ေနသည္။ တခါတရံ၌ ေဒၚႏြားသိုးတစ္ေကာင္ၿဖစ္၍ တခါတရံ၌ ကိုသားဆက္ၿခားၿခင္း ၿဖစ္ေနသည္။ တခါတရံ၌ ဦးအေကာင္းၿမင္မႈ ၿဖစ္ေနတတ္၍ တခါတရံတြင္လည္း ေဒၚအထီးအမသဘာ၀ ၿဖစ္ေနတတ္ေလသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ သူ႔တြင္နာမည္တစ္လံုးမွမ႐ွိေသာ္လည္း နာမည္မ်ားစြာ႐ွိပါသည္။
႐ြယ္တူသူငယ္ၿခင္းမ်ားက သူ႔ကို ေဟ့လူ ဟုေခၚၾကၿပီး သူ႔ထက္ႀကီးသူမ်ားက ေဟ့ေကာင္ ဟုေခၚၾကသည္။ သူ႔ထက္ငယ္သူေတြကေတာ့ သူ႔ကို ေဟ့လူႀကီး ဟုေခၚၾကသည္။
နာမည္အတည္တက်မ႐ွိၿခင္းက သူ၏နားမ်ားကိုထင္ေယာင္ထင္မွား ၿဖစ္ေစၿပီး လမ္းမေပၚ၌ၿဖစ္ေစ၊ ဘတ္စကားတစ္စီးေပၚ၌ ၿဖစ္ေစ၊ လၻဖက္ရည္ဆိုင္၌ ၿဖစ္ေစ လူတစ္ဦးမွ အၿခားသူတစ္ဦးသို႔ လွမ္း၍ေခၚလိုက္တိုင္း သူ႔ကိုေခၚသည္အထင္ႏွင့္ လိုက္ထူးတတ္ေသာအက်င့္ကလည္း ပါေနၿပီၿဖစ္သည္။ ေက်ာင္းမွာေတာ့ အဆိုးဆံုးၿဖစ္သည္။ ဆရာမက ေက်ာင္းေခၚႀကိမ္မွတ္ဖို႔ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္၏ နာမည္ကိုေခၚတိုင္း သူကထထ၍ ထူးေနရသည္မွာ အလြန္ပင္ကသိကေအာက္ႏိုင္လွသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ သူက မလိုၿခင္ရင္ေတာင္မွ ပတ္၀န္းက်င္ႏွင့္ လိုက္ေလွ်ာညီေထြၿဖစ္ေစဖို႔ နာမည္တစ္ခုေတာ့ ႐ွိသင့္ေနၿပီဟု သူ႔ကိုယ္သူ အၾကံၿပဳၾကည့္ေတာ့ သူကိုယ္တိုင္ ကလံုး၀သေဘာတူပံုမရ။ ဤသို႔ၿဖင့္ သူ႔ကိုယ္သူ ႏွင့္ သူကိုယ္တိုင္ အၿငင္းအခံုေတြၿဖစ္ၾကၿပီး ၾကားထဲက သူ ပါစိတ္ေပါက္လာသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ နာမည္တစ္ခုပိုင္ဆိုင္ဖို႔ အားထုတ္မိတဲ့ သူ.. သူ႔ကိုယ္သူ စိတ္ေလွ်ာ့လိုက္ၿပီး သူ ဆိုသည့္နမ္စားကိုပါဆက္လက္မသံုးစြဲေတာ့ဖို႔ သူကိုယ္တိုင္ ကဆံုးၿဖတ္လိုက္သည္။
ထိုသို႔ဆံုးၿဖတ္ၿပီးေနာက္ ရင္ထဲတြင္ေပါ့သြားသည္။ သို႔ေသာ္နာမည္တစ္လံုး ႐ွိမေနခဲ့ေသာေၾကာင့္ နာမည္ေပါေသာ လူတို႔နွင့္လည္း ဆက္လက္ဆက္ဆံ႐န္ လံုး၀မၿဖစ္နိုင္ေတာ့သည္ၿဖစ္၍ တစ္ေယာက္တည္း အိမ္တြင္းေအာင္း ေနထိုင္ရန္ ကိုပါထပ္၍ ဆံုးၿဖတ္လိုက္သည္။
ထိုအခ်ိန္မွစ၍ ၾကားဘူးနား၀ နာမည္မ်ား၊ ေရးေတးေတး နာမည္မ်ား အပါအ၀င္ လံုး၀မၾကားဘူးခဲ့ေသာ နာမည္မ်ားကလည္း ထပ္မံပတ္သက္ၿခင္း မ႐ွိေတာ့ေသာေၾကာင့္ နာမည္ေခၚသံ ေယာင္လို႔ေတာင္မၾကားရေသာ အရပ္၌ ႏွစ္အတန္ၾကာေအာင္တစ္ေယာက္တည္း ေနၿဖစ္ခဲ့သည္။
သို႔ေသာ္ တရက္၌ "ေဟ့့" ဟူေသာ အသံၾကားလိုက္၍ နာမည္တစ္ခုလည္း ၿဖစ္မေနေသာေၾကာင့္ တအံ့တၾသႏွင့္ ႐ုတ္တရက္လွည့္ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ တံခါး၀၌ ရပ္ေနေသာ ေသမင္း ဆိုသူကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။
<မင္းတေစ>
