ဆယ္တန္းစာေမးပဲြ(ယခု တကၠသိုလ္ဝင္ခြင့္ စာေမးပဲြ) ေအာင္စာရင္းထြက္ၿပီးကာစ အခ်ိန္ကေလးေပါ့ဗ်ာ….။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းခင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္း ၃ ေယာက္ဟာ ဘာလုပ္ရမလဲ မသိ ဘာသင္တန္းတက္ရင္ေကာင္းမွန္းမသိနဲ႔၊ နာမည္ႀကီးတဲ့ သင္တန္း၊ လူႀကိဳက္မ်ားပါတယ္ဆိုတဲ့ သင္တန္းေတြကို ပိုက္ဆံေပး၊ ၿပီးလွ်င္ သြားမတက္…..( တကယ္ သြားမတက္တာေတာ့မဟုတ္ အိမ္ကေန သင္တန္းသြားမည္ဟု အေၾကာင္းျပ ၿပီးလွ်င္ သင္တန္းမေရာက္)။ ထုိသို႔ေသာ္ အေျခအေနမ်ားႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလုံး အခ်ိန္ကုန္မွန္း မသိကုန္လာခဲ့တာ ၂၀၀၄ ခုႏွစ္ ကုန္ခါနီး သို႔ ေရာက္လာခ့ဲသည္။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သင္တန္းတစ္ခုကိုေတာ့ ပံုမွန္နီးပါးတက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ သင္တန္းေတြထဲက ေရႊတိဂံုဘုရားလမ္းမွာရွိေသာ Asia Language and Business Academy (ALBA) ကိုေတာ၊့ အားလံုးတက္ ျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ သင္တန္းကာလ ၃ လေလာက္ၾကာလာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက ဆက္မတက္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ တစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္ သင္တန္းက ထြက္ကုန္ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကသာ ကၽြန္ေတာ့္အေဖရဲ့ တိုက္တြန္းခ်က္နဲ အဲဒီသင္တန္းကို မတက္ခ်င္တက္ခ်င္နဲ႔ ဆက္တက္ခ့ဲရတယ္။
ဒါေပမဲ့လည္း ကၽြန္ေတာ္ ကံေကာင္းတာပဲလား၊ ဒါမွာ႔မဟုတ္ ကၽြန္ေတာ့္အေဖကိုပဲ ေက်းဇူးတင္ရမလား မသိခဲ့ဘူး။ အဲဒီသင္တန္းကုိ ဆက္တက္ခဲ့ရင္း ကၽြန္ေတာ္တက္ေနတဲ့ သင္တန္းကုိ မိန္းကေလး ၂ ေယာက္ အသစ္ေရာက္လာတယ္။ အခုေတာ့ အဲဒီမိန္းကေလးႏွစ္ေယာက္ အေၾကာင္းကို ေဖၚျပရေတာ့မယ္၊ ဘာလိုလဲဆိုေတာ့ အဲဒီႏွစ္ေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္ေသာသူက ကၽြန္ေတာ္ရဲ့ ခ်စ္ရေသာ ခ်စ္သူ (ကၽြန္ေတာ့္ရ့ဲ နတ္သမီးေလး) ျဖစ္လာမွာမို႔ပါ။ တစ္ေယာက္က မိန္းကေလးပီပီသသ (အရင္ေခတ္တုန္းကလို ထမီႏွင့္ ရင္ဖံုးအကၤ်ီဝတ္ထားတာမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္) ေခာတ္ႏွင့္အညီ ဝတ္ထားၿပီး၊ က်န္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ေခတ္ေယာက်္ားေလးမ်ားလို ေဘာင္းဘီတိုႏွင့္ တီရွပ္အကၤ်ီ ဝတ္ထားတဲ့ ေကာင္မေလးေပါ့။ ဟီးဟီး….. အဲဒီတုန္းကေတာ့ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကုိ ၾကည္႕လို႔ကို မရတာ။ ဒါကလည္း ျဖစ္တတ္ပါတယ္…… ကိုယ္ကအတန္းထဲမွာ စီနီယာေလ… ဒီေတာ့ အာလံုးကို ၾကည္႕မရတာ။ ေနာက္တစ္ပတ္ သင္တန္းခ်ိန္ၾကေတာ့ သင္တန္းသားတစ္ေယာက္ အသစ္ထပ္ေရာက္လာတယ္။ ဒါကေတာ့ အဆင္ေျပတယ္…. ကၽြန္ေတာ္က သင္တန္းမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြမရွိေတာ့ဘူးေလ၊ ေသာင္းက်န္းဖို႔ သူငယ္ခ်င္းရတာေပါ့ မဟုတ္လား။


ကၽြန္ေတာ္လဲ အဲဒီသူငယ္ခ်င္းအသစ္နဲ႕ပဲ ေပါင္းၿပီး သင္တန္းမွာ ေသာင္းက်န္းတာေပါ့…. ဟဲဟဲ …..။ ေအာ္ ေမ့ေနလိုက္တာ သူငယ္ခ်င္းနဲ႕ မိတ္ဆက္ေပးမလို႔။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ သင္တန္းမွာ ေသာင္းက်န္းေဖၚ ေသာင္းက်န္းဖက္ သူငယ္ခ်င္းနာမည္ကေတာ့ “မိ်ဳးမင္းဟန္”၊ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူ႕ကို “ဘီလူး”လို႕ပဲေခၚတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္က တစ္ပတ္မွာ စေန၊ တနဂၤေႏြ ႏွစ္ရက္တည္းရွိတဲ့ သင္တန္းကုိ စေန၊ တနဂၤေႏြ ႏွစ္ရက္ပဲ သင္တန္းမသြားတာ၊ ……. အၿမဲတမ္းလိုလို သင္တန္းကလစ္ျဖစ္တယ္။ တစ္ေန႕ ႏွစ္ေယာက္တည္း သင္တန္းလစ္ရတာ ပ်င္းတာနဲ အျခားလူေတြ(သင္တန္းသူ/သင္တန္းသားေတြ) ကိုပါ ဆြယ္လိုက္မယ္ဆိုၿပီး တိုင္ပင္မိတာနဲ႔ အားလံုးကို လိုက္ေျပာတာ ပါးစပ္တာေညာင္းသြားတယ္၊ ဘယ္သူကမွ ေျပာလို႕လည္းမရဘူး။ ဒါနဲပဲ သင္တန္းေအာက္ကို ျပတင္းေပါက္ကေန ငံု႔ၾကည္မိေတာ့… ကၽြန္ေတာ္ ေစာေစာပိုင္းက ရွင္းျပခဲ့တဲ့ ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္…… ဘာလုပ္ေနၾကပါလိမ့္……။ သူတို႔ဖာသာ မတ္တပ္ရပ္ေနတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ ဘာဆိုင္တာမွတ္လို႔ေနာ္။
ဘီလူးက စၿပီးေျပာတယ္…. “ေဟ့ေကာင္…. ဟိုႏွစ္ေယာက္ကုိ စကားသြားေျပာရေအာင္”……
ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘာလို႔လဲမသိဘူး…. သူေျပာတာကို သေဘာတူလိုက္တယ္….။ ဒါနဲပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သင္တန္းေအာက္ထပ္ကုိ အျမန္ဆင္းဖို႔ဆိုၿပီး ဓါတ္ေလွခါး ခလုပ္ကိုႏွိပ္လိုက္တယ္။ အျမန္ဆင္းခ်င္လို႔လား မသိဘူး၊ ဓါတ္ေလွခါးက ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ကို ေရာက္မလာဘူး။ ထားလိုက္ပါေတာ့….. ဓါတ္ေလွခါးကိစၥကို…. ခုေတာ့ ေအာက္ထပ္ကုိေရာက္သြားၿပီေလ။ သူတို႕က စၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကို ဘယ္စကားလာေျပာမလဲ…… ကၽြန္ေတာ္တို႕ကပဲ အလိုက္သိသိနဲ စကားစရတာေပါ့။ အစကေတာ့ ဘာေျပာရင္ေကာင္းမွန္းကို မသိတာ။ ဒါေပမဲ့ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က သူ႕ဖာတာသူ ထားထားတဲ့ ပန္းအိုးကုိ မေတြ႕ဘဲ ဝင္တိုက္ၿပီး သူႏွစ္ေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္ကို ဝင္တိုက္မိတာပဲ။ ဟဲဟဲ…. ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ဘယ္ရမလဲ “ေခ်ာ္လဲတုန္း ေရာထိုင္ေပါ့”ဆိုၿပီး သူတို႕ကိုေတာင္းပန္ရင္းနဲ႔ မိတ္ဆက္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ပရေစေပါ့…..။ ၿပီးေတာ့ ဘာလုပ္ေနတာလဲလို႕ေမးလိုက္ေတာ့…. သူကေလးက ျပန္ေျဖတယ္ “မတ္တပ္ရပ္ေနတာ”တဲ့ မခန္႔လိုက္တာေနာ္……။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဇြဲမေလွ်ာ့ဘူး ေျပာလိုက္တယ္ “သင္တန္းလစ္မလို႕လိုက္မလားလို႕” ေမးလိုက္တာ။ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ကလည္း သိပ္မေခၚရဘူး ျပန္ေျပာတယ္...
“လိုက္မယ္”.........။
ဒါဆိုသြားမယ္ဆိုၿပီး သင္တန္းအေပၚမတက္ေတာ့ဘဲ။ တစ္ခါတည္းကို သင္တန္းလစ္ေတာ့တာပဲ။ သင္တန္းလစ္ၿပီး ဘယ္ေနရာေတြသြားတယ္ မွတ္လိုလဲ သင္တန္းနဲ႔ ေဝးေလေကာင္းေလဆိုၿပီးေတာ့ သင္တန္းနားက “လျပည္႕ဝန္းပလာဇာ”ကုိ သြားေတာ့တာပဲ။ တစ္ပတ္၊ႏွစ္ရက္ပဲရွိတဲ့ သင္တန္းကုိ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေလးေယာက္က စေန၊ တနဂၤေႏြ သင္တန္းရက္ေတြဆိုရင္ အဲဒီ “လျပည္႕ဝန္းပလာဇာ” ေဘးက “Goodie Café and Snacks”မွာ အၿမဲသြားထိုင္ျဖစ္ၾကတယ္။ ဆိုင္ေရာက္ေတာ့ ဘီလူးက စၿပီးေတာ့ သူတို႔နာမည္ကို ေသခ်ာေမးေတာ့တာပဲ။ အဲဒီ အခ်ိန္က်မွဘဲ သူတို႕နာမည္ကုိ ေသခ်ာသိေတာ့တယ္။ မိန္းကေလးပီသပါတယ္ဆိုတဲ့ ေကာင္မေလးနာမည္က “ဝတ္မႈန္”တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူကုိနာမည္ေပးလိုက္တယ္ “ဝက္သိုး”လို႕၊ ေနာက္တစ္ေယာက္ရဲ့ နာမည္က “ဟန္နီဦး”တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကေတာ့ သူကုိ “ငယ္”လို႕ပဲေခၚၾကတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ “ငယ္” ဆိုတဲ့ သူကေလးကို ကၽြန္ေတာ္စိတ္ဝင္စားမႈ စခဲ့မိတာပါ။ အဲဒီ Café မွာ ထိုင္ၿပီး အရင္ သင္တန္းအခ်ိန္တုန္းက တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ အတန္းထဲမွာ ရန္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းေတြကို ျပန္ေျပာရင္း ရန္ျဖစ္ေနလိုက္တာ ေပ်ာ္ဖို႕ေတာ့ အေတာ္ေကာင္းတယ္။ အခ်ိန္ကလဲ ကုန္ျမန္လိုက္တာ သင္တန္းခ်ိန္က ၿပီးေတာ့မွာမလို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႕အားလံုး သင္တန္းကုိျပန္ခ့ဲရတယ္။ (အဲဒီေန႕က ကၽြန္ေတာ္အမွန္အတိုင္းဝန္ခံပါတယ္ “တစ္ကယ္ေပ်ာ္ရႊင္ခ့ဲပါတယ္”။)

အျပည့္အစံု ဆက္ဖက္ရန္

အသစ္ထပ္မံ ေရးသားထားေသာ (ဇာတ္သိမ္းပိုင္း)