ဗန္ဂိုးရဲ႕ ေနၾကာေတြ ေႄကြတဲ့ေန႔

ငါ့ရင္ထဲက ပြင့္ဖတ္ေတြ မင္းရဲ႕ေၿခမွာ လာခတယ္။

ဒါလီရဲ႕ ေၿပာ့တြဲေနတဲ့ နာရီေတြအရည္ေပ်ာ္ေတာ့

မင္းရနံ႔နဲ႔ ပန္းေတြရဲ႕၀တ္ရည္ ငါ့ရဲ႕ပါးၿပင္ေပၚ ေႄကြက်တယ္။

ဒါေပမဲ့ မိုးဇက္ရဲ႕တေယာသံေတြ ဖ်ားနာတဲ့ည

မင္းရဲ႕ေလွာင္ရီသံက ငါ့ရင္ခြင္ကို ခါခ်တယ္။

ၿပီးေတာ့ ဟိုးမားရဲ႕ကဗ်ာေတြ မီးေလာင္ေတာ့

ပူေလာင္တဲ့မင္းမ်က္ရည္နဲ႔ ငါ့ရင္ခုန္သံ ၿပာက်တယ္။

ဒီလိုနဲ႔ မင္းရဲ႕အမုန္းေတြ သေႏၶစတည္ေတာ့

ငါ့ရင္ထဲက စံပါယ္ပ်ိဳးခင္းေလး ေၾကမြခဲ့ရတယ္။

<မင္းတေစ>